Oogst 2016 zit in de fles!

Het zit er weer op, het zit er weer in! De oogst van 2016 is gebotteld (m.u.v. de rode, die nog minimaal een half jaar moet wachten..).

Gisteren zijn we reeds om 10.30 aan de drank gegaan. Bedoeling was immers op zaterdag en (paas)zondag te gaan bottelen. Maar dat moet je wel eerst bepalen wat je precies in de fles gaan doen. Wordt dat ‘mono-cepage’ of toch een blend van verschillende druivensoorten? Moet er wellicht nog wat ‘Suss-reserve’ (= puur druivensap) bij?

En dat was nog best lastig, getuige ook de foto’s van het blending-proces:

Je hoort het kraken, de twijfel spat van het scherm!

Vooral de uitdrukking van René verraadt enige twijfel over het zuurgehalte van de Johanniter:

Ondergetekende bleef in dat proces natuurlijk de rust zelve: Ach! dan doen we toch nog een beetje van dit bij!!

Al met al is de uitkomst van deze sessie dat de Souvignier Gris, Solaris en Cabertin Rosé zonder verdere manipulatie 1op1 de fles in gaan. Bij de Johanniter besluiten we echter toch 2% puur druivensap toe te voegen om de wijn iets ‘vriendelijker’ te maken.

Daarnaast hadden we in eerdere fase al een blend gemaakt van 50% Johanniter, 25% Gris en 25% Solaris; die hebben we onveranderd gebotteld.

Meest frappante was de Cabernet Cortis Rosé. Daarbij is tijdens het gistingsproces een fout ontstaan, leidend tot een soort van velpon-geur en -smaak. Aanvankelijk was de discussie of we die überhaupt zouden gaan bottelen. Maar we hebben het niet meteen door de gootsteen willen gooien en verschillende combinaties en verhoudingen geprobeerd. Uitkomst was een bijzondere combi, met toevoeging van 1,5% puur sap, 10% Solaris en 5% van de Rode Cabernet Cortis. Het resultaat mag er zijn, we denken dat het een heerlijk terrasrosé is en genoemde fout nagenoeg niet meer bespeurbaar!

Enfin, na een voedzame lunch was het tijd om te gaan bottelen, en dit is de opstelling daartoe:

Rechtsonder zie je de ‘bron’, veelal verdeeld over verschillende vaten/flessen. Die wordt door de pomp linksboven geleid door een filter geladen met steriel-platen en vervolgens naar het ‘verzamelvat’ middenboven. Vervolgens gaat, in een volgende stap de wijn via zwaartekracht naar ons nieuwe afvul-apparaatje (dat ding met de drie stangetjes). En dat ziet er dan zo uit:

En zo dan een kleine 400 flessen..

Die flessen komen natuurlijk niet uit de lucht vallen, maar worden één voor één uit de aanhanger geraapt:

En vervolgens gespoeld met sulfietwater (om te ontsmetten) en op de ‘flessenboom’ gezet (om uit te druipen):

Na het vullen moet er allicht ook nog een etiket op, da’s handig om te weten wat er in zit (zie ook verderop).

Het moge duidelijk zijn: het weer was even ‘iets frisser’ dan slechts een week eerder. Beetje fris en een straffe wind.

Maar toch kwamen de etiketten er keurig op…

Het hele proces verliep een stuk sneller dan verwacht. We hadden gerekend er twee dagen over te doen maar, ondanks dat we na alle voorbereidingen pas om 15.00 begonnen met het echte bottelen zat alles er om 21.00 in. De ‘zooi’ ruimen we morgen wel op:

De volgende dag gecapsuleerd en verzameld in de loods:

Maarrr.. wat doet die wasbenzine daar?

Zoals eerder gemeld: we hadden een briljante vondst om één etiket voor meerdere druivensoorten te kunnen gebruiken. Moet je natuurlijk wel zorgen dat je de rode stip bij de juiste druif zet; en dat je niet die twee rosé’s omwisselt.. 😉

Gelukkig is die rode stift met wasbenzine bijna helemaal weg te poetsen:

Enfin; paaszondag bracht nog een andere verrassing: er wordt komende dagen nachtvorst voorspeld. Terwijl de knoppen al aardig aan het uitlopen zijn:

Ondanks het erg wisselvallige weer daarom met Frostect gespoten (zie eerder bericht) en bovendien de sproeiers klaargezet en getest. Laat maar komen: we zijn klaar voor seizoen 2017!

Die vroege warmte, die is zeker goed voor de druiven?

Afgelopen weken enkele prachtige voorjaarsdagen gehad. Met zelfs de warmste 31 maart ooit! Heerlijk!

Het levert ook steevast de vraag op ‘da’s vast goed voor de druiven, toch?’.

Dat laatste is echter minder evident dan het lijkt. Als de druiven erg vroeg uitlopen dan is het risico op vorstschade immers ook groter. En vorst is misschien wel het allergrootste risico voor de Nederlandse wijnbouw.

Vooralsnog ziet het er voor de komende weken wel redelijk veilig uit, met een laagste temperatuur van 1 graad ’s nachts:

 

Maar tsjaa… de nacht hoeft maar net ietsje helderder uit te pakken dan verwacht en we zakken zo naar een niveau onder nul.

De knoppen en eerste uitloop kunnen nog wel iets hebben en zullen ons niet meteen in de steek laten maar het risico is er beslist wel. En al helemaal als de druiven in bloei staan (maar zover is het nog niet).

Hoe ver is het dan wel?

De foto hierboven is van de johanniter op 7 april 2017. Gevoelsmatig is dat dat een erg vroege uitloop, maarrrr… het lijkt erop dat dat meer gevoelsmatig is dan feit. De prent hieronder is namelijk van 17 april 2016; slechts tien dagen later (maar ook al verder uitgelopen).

In die zin lijkt het verschil nogal mee te vallen. De tafeldruif op de pergola (vlakbij het huis, meer beschut) is wel al wat verder, daar loopt het blad al uit.

Wat doe je ertegen?

Gelukkig hebben we vorig jaar geïnvesteerd in een flinke grondwaterpomp, waarmee we via zes grote sproeiers nagenoeg de hele wijngaard nat kunnen houden. Klinkt vreemd, maar bij het bevriezen van water komt er warmte vrij en dat kan net het verschil maken. Voortdurend sproeien gedurende de nacht zou tot circa -3 voldoende bescherming moeten bieden.

Daarnaast houden we dit jaar, voor het eerst, het middeltje Frostect (werkzamen stof: het eiwit Harpine) achter de hand. Doordat kort voor de vorst te sproeien zou je gedurende zes dagen extra bescherming moeten krijgen tot ca -4. Dit gebeurt door een reactie in de cellen; het niveau van mineralen wordt verhoogd waardoor de vorming van ijskristallen wordt voorkomen. FrosTect beschermt dus ‘van binnenuit’.

Daarnaast zal het middeltje de algemene weerstand tegen ondermeer schimmels versterken en stimuleert het de groei.

Hoe lang duurt de risico-periode?

Volgens de weerkundigen is het risico op nachtvorst na ijsheiligen (half mei) achter de rug. Meestal klopt dat wel, maar zeker niet altijd: in 2015 hadden we in de wijngaard in de nacht van 15 op 16 juni nog heftige nachtvorst. Op Vliegbasis Twente werd in die nacht -9,8 gemeten! De klimaat-extremen betreffen niet alleen warmterecords!

En als het dan toch mis gaat?

Als de knop danwel de ‘bloem’ toch bevroren raakt zul je daarop evident geen druiven gaan krijgen. Elke knop heeft echter een reserve-knop en die zal vervolgens alsnog gaan uitlopen. Echter: die nieuwe knop heeft dan een groeiachterstand van 2 a 3 weken en dat gaat het extra lastig maken de druiven goed af te laten rijpen. Bovendien levert dat ‘reserve oog’ vaak minder goede of zelfs helemaal geen vruchtzetting.

Bij de vorst in 2015 hebben we echter gemerkt dat alleen de knoppen op de ‘liggers’ bevroren waren. De knoppen op de kop van de plant (die wat later uitlopen) niet. Uiteindelijk leverde het absoluut flink opbrengstverlies maar minder ernstig dan aanvankelijk leek…

En als het wél goed gaat?

Dan zal het vroeger voorjaar mogelijk de afrijping iets vervroegen en da’s helemaal prima.

Maar, ofschoon vorst in de Nederlandse wijngaard het grootste risico is hebben we nog een lijstje ‘overige bedreigingen’:

  • echte en valse meeldauw
  • zwartrot
  • botrytis
  • wespen
  • suzuki fruitvlieg
  • hagel

Vooral de wespen baren ons reeds nu wat zorgen: er vliegen verdacht veel Koninginnen rond. Waren er vorig jaar amper wespen, dit jaar zal dat vermoedelijk omgekeerd zijn. En da’s vooral voor de Solaris potentieel slecht nieuws.

Enfin, het is elk jaar weer spannend.

 

Voorbereidingen voor het bottelen…

Vandaag wederom een ‘diepte-investering’ in de wijngaard; meer in het bijzonder: het bottel-proces.

Tot dusverre deden we dat met één vulpijpje; prima te doen maar erg traag. Eigenlijk té traag voor als je honderden flessen wilt vullen.

Gelukkig kwamen we bij vitisvino een handig apparaatje tegen; en in de video zie je hoe dat werkt:

Ondertussen heeft Josine bovendien het etiket-ontwerp gefinaliseerd. Voor het eerst laten we de etiketten drukken (in plaats van zelf printen). Dat drukken is relatief kostbaar bij geringe oplage en gezien de geringe oplage per wijnsoort heeft Josine een briljante oplossing gedacht om met één etiket toch de inhoud van alle soorten te kunnen verduidelijken. Zie hier het etiket voor 2016:

 

 

En ook de flessen staan klaar om, vermoedelijk, rond Pasen, gevuld te gaan worden!

 

Ons eerste eiken vat!

Kennelijk was de redacteur van deze site in winterslaap (ahem), want de laatste update is alweer een tijdje geleden.

Toch is niets minder waar en zijn we de afgelopen maanden wel degelijk druk geweest met de vinificatie van onze oogst van 2016. Laatste handeling bij de witte wijnen is dat we die vorig weekend toch nog maar een tikje extra ontzuurd hebben; strevend naar een zuurwaarde in de fles van zo’n 6 gram per liter. Da’s grofweg tussen de Franse en Duitse witte in. Voor de gemiddelde Nederlandse wijn aan de lage kant, maar wij zijn natuurlijk weer eigenwijs ;).

Aan die vinificatie is niet zo heel veel te zien. Zeker niet nu we weten dat we de handelingen vorig jaar niet helemaal goed deden, leidend tot de interessante prenten van de ‘latte macciato‘. Dat kwam uiteindelijk wel goed, maar het bezinken vroeg erg veel tijd. De truc zit ‘m er in dat je de kalinat eerst in een kleine hoeveelheid wijn op moet lossen en pas dan toevoegen. Waarom dat precies zo is is me niet duidelijk geworden maar het verschil in neerslagtijd is enorm. Dit jaar deden we het wel goed, met als nadeel dat het geen ‘komt dat ooit nog goed’-plaatjes opleverde..

Voorlopig hebben we bijna alles nog als ‘mono-cepage’ in het vat (één druivensoort per vat) maar we gaan nog wat experimenteren met blends van verschillende soorten. Heb tijdens het schrijven dezes een 50% johan, 25% solaris, 25% Souv gris in het glas en da’s he-le-maal niet verkeerd. En heel misschien gaan we ook nog wat doet met 1 a 2 % ‘süsreserve’ (= puur druivensap). We’ll see.

Frans eiken

Andere belangrijke ontwikkeling is dat we vandaag voor het eerst in ons wijnmakersbestaan een heus nieuw, licht ‘getoast’ Frans eiken vat hebben gevuld met 60 liter rood vocht (Cabernet Cortis).

Daar wil je wel in verdrinken 😉

overhevelen…. de zwaartekracht doet z’n werk..

De Cortis is op dit moment echt nog niet ‘lekker’ om te drinken. Iets te veel paprika in de neus en bovendien heul veul tannine (het plakt erg aan de tanden). Rode wijn als deze heeft dan ook een langere rijpingstijd nodig, en dat gaat bovendien gebeuren op nieuwe eikenhout. De micro-oxidatie in het vat draagt bij tot die rijping en het eiken zelf geeft niet alleen smaak af maar draagt ook bij aan afbouw van de tannines. Als gezegd: voor ons voor het eerst en daarmee toch wel weer spannend.

maagdelijk vaatje… in afwachting van wat komen gaat..

en even later een serieuze jongen, inclusief het onvermijdelijke morsen.. 60 liter Cabernet Cortis..

echt tot aan de rand toe vol, en dat moet zo blijven!

Het vat heeft een paar dagen buiten gestaan, gevuld met water om het hout voldoende te laten ‘zwellen’, maar bovendien met een redelijke concentratie Sulfiet en Citroenzuur om het vat geheel te ontsmetten. Zojuist is het vat gevuld. De wijn blijft er naar verwachting een half jaar in. Doordat het vat wat poreus is zullen we het geregeld een beetje moeten bijvullen; gelukkig hebben we voldoende reserve.

En ondertussen… druk bezig met voorbereiding van de botteling van wit en rosé, ergens in april/mei.

ik wilde altijd al een eigen glasbak, maar dit is toch niet helemaal wat ik daarmee bedoelde 😉

De flessen en kurken zijn inmiddels binnen; 400 stuks in totaal (en daarmee tweemaal meer dan ooit te tevoren). Capsules en etiketten moeten nog… En vervolgens wachten op een heerlijk zonnig en windstil weekend om al dat heerlijk vocht in de fles te stoppen….

 

 

Mooi rot is niet lelijk!

Steeds meer van onze Johanniter-trosjes zien er uit als de afbeelding hierboven. “Die kun je weggooien” is dan het eerste gevoel dat je bekruipt. Maar het tegendeel is waar.

Deze trossen hebben namelijk last van ‘edelrot‘ (Duits: Edelfäule, Frans: pourriture noble).

Edelrot wordt veroorzaakt door de schimmel Botrytis cinerea. Die schimmel kan zich manifesteren als grijsrot of edelrot. Grijsrot hebben we de afgelopen jaren vaak gezien, vooral in de Solaris. De tros wordt dan gaandeweg bedekt door een vieze schimmelende laag en van dergelijke trossen wil je inderdaad geen wijn maken.

Grijsrot komt met name voor als het in de rijpingsfase alsmaar druilerig weer is.

Zijn de omstandigheden echter gunstig dan ontstaat Edelrot. Gunstige omstandigheden zijn koele, mistige nachten, maar overdag zonneschijn. ’s Nachts kan zich de schimmel dan in de tros ontwikkelen en bouwt daar enzymen die de celwand afbreken. Daardoor wordt de celwand poreus en zal, mits de druif droog blijft, overdag een deel van het vocht in de druif verdampen. Daardoor verschrompelt de bes weliswaar maar zal de smaakconcentratie en het suikerpercentage, fors oplopen. Da’s goed te zien aan onderstaande meting, waaruit blijkt dat zo’n besje ineens maar liefst 168 Oe suikergehalte heeft (dat is het dubbele van normaal en kan zelfs nog verder oplopen!).

edelrot2

We zouden ervoor kunnen kiezen de door edelrot aangetaste druiven apart te vinifiëren. Dat levert dan een zeer geconcentreerde wijn die, vanwege het zeer hoge suikergehalte, ook nog restzoet zal bevatten. Een typische desertwijn dus. In Duitsland noemen ze het Beerenauslese, in Frankrijk Selection de Grains Nobles. Kostbare wijnen.

edelrot3

Maar… zoals je ziet op de foto bovenin hebben niet alle druiven in de tros edelrot. Kun je natuurlijk op wachten, maar dan zal het ‘vroege’ deel helemaal ingedroogd zijn en helemaal niets meer opleveren. Je zou dus bes voor bes moeten selecteren. Da’s nog wel te doen, maar daar komt nog bij dat de opbrengst zeer gering zal zijn. Minimaal de helft van het sap is immers verdampt.

Stel dat we van de Johanniter totaal 100 liter wijn zouden maken, maar dat 20% van de bessen edelrot heeft. Dat zouden we op hooguit 10 liter beerenauslese uitkomen. Na de nodige hevelingen blijft daar dan 6 of 7 liter van over… amper de moeite waard. En da’s dan ook nog een optimistisch scenario.

Dussss… waarschijnlijk gaan bij de oogst van komend weekend de ‘rotte’ bessen gewoon mee in de bulk. Zal sowieso van invloed zijn op smaak en suiker van het geheel. Maar dat het tijd is om te oogsten is wel duidelijk. Zaterdag gaat het spul er af!

(maar ik ga er nog een nachtje over slapen, want het lijkt toch ook wel een heel leuk experimentje… )

De Cabernet Cortis is geperst!

Dit weekend was de beurt aan de rode wijn van de Cabernet Cortis. Die heeft twee weken ‘op schil’ in twee, deels gevulde, vaten van resp 110 en 60 liter. De gisting ging razendsnel van start, misschien zelfs iets te hard.

Het was voor het eerst sinds lang dat we rode wijn maakten, en bovendien voor het eerst in deze hoeveelheid, in zo’n groot vat. Wat we niet wisten (maar nu wel) is hoe zeer de temperatuur op kan lopen tijdens dat gistingsproces. Optimaal was een temperatuur geweest tussen de 20 en 25 graden maar we hebben op een gegeven moment (korte tijd) een temperatuur van maar liefst 34 graden gemeten (terwijl het gist eigenlijk maximaal 30 graden aankan..).

Een ‘normale wijnboer’ zal dan z’n most koelen, maar wij zijn maar amateurtjes met beperkte hulpmiddelen.. Wat ook een rol speelde is dat de oogst vrij vroeg was, met bovendien de warmste september ooit. Dus afkoelen door buiten te zetten hielp ook niet echt 😉

Enfin, het proces lijkt desalniettemin uitstekend verlopen: ofschoon nog erg tannineus (wat normaal is) is de smaak vol, fruitig en rond; dat wordt een stevig wijntje. Erg spannend! Gaat nog wel om geduld vragen – minimaal een jaar rijping (en vermoedelijk meer).

Hoe dan ook: we hebben het ‘vrije sap’ (de lekwijn) afgetapt en de rest in de pers gemikt. Dat was nog een lastig klusje want, ook al was het 110l vat nog slechts eenderde gevuld: toch lastig om boven je hoofd te tillen…

rood1

 

Maar het is gelukt.. de ‘koek’ mooi droog, pitten ongeplet.

rood2

En nu staat het spulletje in de kelder… geduld geduld geduld.

rood3

Merk trouwens op: de rosé staat nog steeds te gisten. Al twee weken, en nog steeds suikers.. Da’s mooi… hier gaat het temperatuurbeheer wél goed 😉

Eerste twee oogstdagen 2016 zitten er op!

Als gezegd: Jantje huilt, Jantje lacht. Maar uiteindelijk lacht Jantje!

Op 2 september was de eerste oogstdag van 2016 en konden we totaal maar liefst 183 kilo van deze druif plukken! Dat is RUIM meer dan ooit tevoren. Niet zo rijp als we wellicht hadden gewild, maar er ontstond toch wat botrytis en ook bij de vogels was sprake van toenemende interesse.

We zaten inmiddels op een suikergehalte van 90Oe en 10 g/l zuur. Dat zijn weliswaar geen optimale, maar toch zeer acceptabele waarden, beter dan in de voorgaande jaren. Dus…. besloten de Solaris een stuk eerder dan vorig jaar te oogsten!

oogstaa4

Veel druiven betekent ook veel sjouwen. Eerst in emmertjes, dan in cementvaten, en van daar uit in de kneuzer/ontsteler…

 

oogstaa3

En meteen ook het besef dat onze most-bak eigenlijk te klein is en we een extra exemplaar moeten aanschaffen (wat inmiddels gebeurd is..). Het past allemaal nèt.

En meteen ook de vuurdoop voor onze afgelopen winter gerestaureerde wijnpers. De bovenste balken die je ziet zaten er niet bij, maar hebben we gezaagd uit een restant-gebint van een vlechtschuur die vanaf circa 1600 naast onze boerderie heeft gestaan (het gebint was overigens al ‘bezaagd’ dus we hebben geen historie vernietigd. Sterker: dit meer dan 400 jaar oude eikenhout gaat zelfs een nieuw leven in!).

Wat je ziet is de pers zonder druiven. Die komen onder de ronde plaat op de bodem. De balken zorgen voor de overbrugging van de afstand tussen plaat en eigenlijke pers. Mooi ambachtelijk toch?

oogstaa2

En ook dit is ambachtelijk: waar zie je dat nog? Dat de wijnboer met een glas in de hand z’n druiven perst??

 

oogstaa6

En dit is dan wat er van die druiven overblijft: een droge ‘koek’ van druivenschillen. Die koek zou je nog kunnen laten gisten, om er na destilleren uiteindelijk ‘marc’ van te maken, maar dat laten we nog even voor de toekomst.

oogstaa1

Voor nu zijn we uiterst tevreden met het resultaat van de eerste persdag: al met al ruim 100 liter solaris. Hieronder nadat het een nachtje heeft kunnen bezinken en is overgeheveld zodat het gist erbij kon. Merk op: de fles links: daar heeft om onduidelijke redenen het bentoniet erg moeite met neerslaan. Ook een andere fles had daar wat last van. Uiteindelijk hebben we die ‘droesem’ apart gehouden – gaat vermoedelijk door de gootsteen; maar eens zien wat er gebeurt…

 

oogstaa5

De Tweede persdag: Cabernet Cortis

Op 17 september is het de beurt aan de Cabernet Cortis. Van die druif hadden we vorig jaar een eerste oogstje en hebben we enkele flessen ‘Rectum Rosé’ gemaakt (die uiteindelijk helemaal geen kleur had, maar soit).

De Cortis was met 82 Oe suiker en 8,8 g/l zuur mooi rijp.  Had eventueel nog even mogen blijven hangen wellicht maar we zagen de suzuki fruitvlieg aanvliegen en besloten vervroegd te oogsten. Achteraf weten we dat dat een goede keuze is geweest – in de twee weken erna was er bij verschillende wijngaarden in Nederland sprake van een ‘Suzuki-explosie’ (terwijl het bij ons nog wel meeviel).

Dit jaar een mooie opbrengst van de Cortis: 164 kg totaal.

oogsta3

En dus ook weer erg blij met de extra helpende handen!

oogsta1

Maaarrrrr… vooral bij de trossen aan de zuid-zijde was er toch echt wel sprake van Suzuki. In de praktijk betekent dat dat die pokke-fruitvlieg een gaatje in de druif boort, daar z’n eitje in legt – dat razendsnel een larf wordt die alle ongewenste stoffen meebrengt en ook nog enorm stikt.

Betekent goed opletten tijdens het knippen zelf, maar voor een deel van de pluk zelfs trosje voor trosje ruiken of er besmetting in zit. Bij een ‘stinkende tros’ kon je vervolgens op zoek naar een iets zachter besje, met gaatje waar sap uit kwam… Alleen: meestal hadden die trossen wel meer aangetaste druiven dus meestal gingen de stinktrossen 1op1 naar de kippen. Daardoor was de oogst weliswaar zo’n 20% lager maar verwachten we wel dat die 99,9% echt gezond is.

oogsta2

En tsja…. vervolgens moet er dan weer aan het orgel gedraaid worden waardoor de steeltjes eraf ritsen en de druiven gekneusd worden (hoef je minder hard te persen).

oogsta13

Al tijdens het kneuzen hebben we een kleine hoeveelheid (0,5 g sulfiet per 10 liter most) sulfiet toegevoegd, vooral om oxidatie tegen te gaan. En vervolgens is het tijd voor wat metingen; en bovendien voor het afwegen van de toe te voegen enzymen. Die enzymen moeten de celwanden afbreken waardoor er meer aroma’s vrijkomen en de opbrengst een ietsje hoger wordt.

oogsta14

 

Die enzymen moeten enige uren in kunnen werken, dus dat levert op zo’n oogstdag een traditioneel pauze-moment. Ofwel: champagne met soep!

oogsta15

Da’s ook een mooi moment voor bezinning en evaluatie 😉

En dan met name over wat te doen met de Cabertin, onze andere blauwe druif, waarvan we dit jaar voor het eerst een kleine oogst zouden gaan hebben. Met 77 Oe en 9,8 g/l hadden we die eigenlijk nog even willen laten hangen om door te rijpen. Maarrr… aangezien de suzuki vooral houdt van blauwe druiven waren we bang dat het beetje Cabertin dat we hadden alsnog slachtoffer zou worden…

Dussss… na de lunch wederom de schaar in de hand:

 

 

oogsta11

En na weer twee uurtjes wachttijd de druiven in de pers…

In de pers? Het zijn toch blauwe druiven?

Inderdaad: als je rode wijn wilt maken gaat de druiven (of wat daar van over is) pas veel later in de pers. Na één tot drie weken.

Alleen: we hadden slechts een geringe opbrengst van de Cabertin. 62 kilo totaal (uiteindelijk zo’n 30 liter). En we verwachten dat een Rode wijn van Cabertin zogenaamde houtopvoeding nog zal hebben (vanwege tannines). En er zijn wel kleine vaatjes, maar dan is het oppervlakte-contact veel groter dan met een vol vat en dat zal de smaak heftig beïnvloeden. Te veel hout is ook niet goed.

Dus… voor deze eerste oogst van de Cabertin besloten er rosé van te maken. Het vruchtvlees van de Cabertin heeft ‘van zichzelf’ zodanig veel kleur dat een wachttijd van twee uur voldoende leek…

En zo ziet dan 62 kilo druiven er uit in een verhoudingsgewijs veel te grote pers:

oogsta9

Weer even blokjes stapelen…..

oogsta10

En persen maar weer!

oogsta4

oogsta5

En dit is dan wat er overblijft….

oogsta6

Weer even terug naar de Cabernet Cortis. 

Want daarvan wilden we zowel Rood als Rosé maken. De Rosé echter via een andere methode.. zónder persen.

Hieronder zie je twee vaten met een mengsel van schillen en sap. Dat heeft totaal vier uur moeten wachten. Die vier is voor zowel de enzym-inwerking als kleurafgifte. De Cortis is nl veel lichter dan de de Cabertin en we hebben vorig jaar geleerd dat twee uur onvoldoende kleur oplevert. Zodoende vier uur.

Maar bovendien gaan we na die vier uur dus niet pers, maar tappen eenvoudigweg wat vrij sap af. Effect daarvan is immers dat de schilconcentratie bij de rode wijn daardoor hoger wordt (en die dus meer smaak en aroma’s zou moeten krijgen).

Voor dat aftappen zitten er handige kraantje aan de vaten… maarr eh… zo handig bleek dat niet – ze raakten alsmaar verstopt door de druiven in het vat. Vandaar dat, heel professioneel, Hansje z’n duim in de dijk mocht steken (maar ditmaal met een heel ander doel..).

Weet dat, als je ooit een glas van onze Cortis Rosé 2016 te drinken krijgt, elke druppel langs mijn hand is gelopen! “C’est ‘Terroir!”

oogsta17

 

Het tussenresultaat na twee oogsten:

Na weer wat geduld is dan onderstaande het tussenresultaat van de eerste twee oogsten:

Links de Rosé van de Cortis, rechts de Cabertin-Rose. Net aan het gisten…

oogsta8

En hieronder links de solaris, zoals we die eerder zagen, en rechts op-schil de Cortis – in de hoop over een paar jaar een heerlijk glas rood op te leveren!

oogsta7

Maar we zijn nog niet klaar!

De Johanitter en Souvignier Gris hangen er immers nog aan; we zijn pas op de helft!

Op moment van schrijven is de Johan met 78 Oe en 9,4 g/l vrijwel rijp en de Gris met 80Oe en 10 g/l eigenlijk wel klaar. Maar na een periode met buitengewoon fantastisch weer is er ook voor de komende weken best heel aardig najaarsweer voorspeld. Met een temperatuur van tegen de 20 graden en best een aardig zonnetje. Bovendien staan de druiven er nog mooi bij. Bij de Johanniter zien we wel wat verschrompelde besjes, maar da’s vrijwel zeker edelrot – zal de opbrengst iets verminderen maar leidt alleen maar tot meer suiker en complexiteit. En de Gris… tsja.. daarvan kan echt letterlijk elke tros zo de reclamefolder in. Wat een mooie druif is dat!!

Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. En voor zowel de Johan als de Gris is op zaterdag 8 oktober de tijd gekomen om de pers in te gaan!


Mocht je willen helpen bij de oogst: van harte welkom (maar laat me even weten: 06-11649313 – hans@dehinn.nl). We starten op zaterdag 8 oktober om ca 9.30 en verwachten de hele dag bezig te zijn.

Gaat het dan toch nog goedkomen?

Jantje huilt, Jantje lacht.

2016 is een uiterst verwarrend jaar.

Eerst uitgesproken optimistisch, enkele dagen later grote paniek, en nu weer optimisme!

Want… het ziet er ineens weer allemaal rooskleurig uit!

Aanvankelijk leek (valse?)meeldauw of zwartrot zwaar roet in het eten te gooien. De besmetting was weliswaar beperkt, maar in een paar dagen ernstig zichtbaar. Dat gecombineerd met wat we bij Wijngaard Baan hebben gezien (met zeker 80% oogstverlies) leidde tot enkele depressieve dagen…

Tegen beter weten in de druiven wel toegesproken. De gezonde druiven moed in gesproken, de aangetaste jongens vriendelijk verzocht rustig de tros te verlaten en de rest met rust te laten…

En… de wonderen zijn de wereld nog niet uit: precies dat gebeurde. De aangetaste bessen verschrompelden en vielen spontaan van de tros; de rest van de tros bleef compleet onaangetast. Wat nu precies de verklaring is zullen we mogelijk nooit weten. Was het de Fubol, de zwavel of gewoon de rijpingsfase? Geen idee. Feit is dat de bedreiging totaal geneutraliseerd lijkt.

Kijk maar hoe de Cortis (die het grootste risico liep) er nu bij staat:

cortis8

Man, wát een mooie trosssen. En amper een foutje te bekennen. En zelfs geen suzuki-fruitvlieg! Wonderbaarlijk herstel!

Ondertussen de Solaris:

solaris

ook dat ziet er goed uit.  Maarrr.. da’s ook één van de mooiste trossen. Want je ziet ook bruinverkleuring en die leidt na enkele dagen tot verschrompeling van de bessen. Da’s an sich niet erg, zolang er maar niet echt schimmel op komt. Bovendien gaat het de laatste dagen wel erg hard en hebben ook de vogels de Zuid-zijde van de wijngaard ontdekt.

We hebben de knoop doorgehakt en besloten komend weekend de solaris te gaan oogsten. Het zuur zal dan naar verwachting op zo’n 9 g/l zitten (da’s mooi) en het suiker op 90 Oe (dat kan beter maar is prima). We hebben enkele verschrompelde bessen gemeten op ruim 130 Oe (maar daar zit nog maar zo weinig sap in dat het amper van invloed zal zijn op het totaalgemiddelde).

We wilden eigenlijk een week later oogsten (komt agendatechnisch ook een stuk beter uit) en het weer voor komende week ziet er ook weer geweldig uit.. Maar we wagen het er niet op. Een week uitstel kan de helft van de oogst kosten. Dus we gaan danwel vrijdag, danwel zaterdagavond oogsten en kneuzen, enzymen erbij en dan een nachtje onder koolzuur laten inweken om de dag erna te persen.

We besluiten vrijdag 14.00 of het vrijdag/zaterdag of zaterdag/zondag wordt. Wil je komen kijken/helpen, bel me dan vrijdagmiddag even.. (06-11649313)

 

Gaat het dan toch nog mis???

Hoe snel kan het gaan in de wijngaard? Voorgaande bericht bevatte een video die op 14 augustus geschoten werd en waarop alles er nog super uit ziet.

En dag later was ik op bezoek bij Wijngaard Baan, in de verwachting dat het er ook daar mooi bij stond. In werkelijkheid bleek het een drama:

wgb1

Vrijwel alle rassen over de hele linie ernstig aangetast. Oorzaak niet duidelijk, ze denken/dachten dat het (echte) meeldauw was.

Ik had daar wat twijfel bij, omdat ik amper iets aan de bovenzijde van het blad zag, maar heb meteen na terugkomst (in het donker!) de rassen die nog een tijdlang moeten rijpen toch maar een keer extra bespoten met Zwavel. Bij ons stond het er immers nog perfect bij en dat willen we graag zo houden.

Helaas echter: gisteravond geconstateerd dat de schimmel ook bij ons heeft toegeslagen. Ik ben er echter vrij zeker van dat het Valse Meeldauw is (dus die Zwavel was vrij zinloos).

Vooral op de Cortis is de schade goed zichtbaar:

wgb4

Wat je goed ziet is dat sommige bessen een ‘deukje’ hebben a.g.v. indrogen. Vervolgens kleuren ze eerst voor de helft, daarna helemaal, bruin. En de laatste fase is dat ze inkrenten en afvallen, zoals op de foto hieronder te zien is.

wgb3

Ook de Johannitter heeft er flink last van:

wgb5

Het goede nieuws is dat het voorlopig nog vrij incidenteel is, waarbij vooral de zuid-zijde van de rijen is aangetast (bij de Cortis ook meer de rij in).

Ook met de solaris is iets loos, waarbij de druifjes wat naar bruin beginnen te verkleuren. Ik vermoed echter dat het daar botrytis is, en geen meeldauw. ook niet fijn, maar minder erg: de solaris zal er over enkele weken af gaan.

wgb7

Zojuist de meest ernstig beschadigde trossen weggeknipt – in de hoop verdere sporenontwikkeling daarmee te vertragen. Veel meer kun je niet doen..

wgb8

Ter leering ende vermaeck bovendien de nodige ‘benchmark-foto’s gemaakt om te zien hoe het zich ontwikkelt. In de foto hierboven zie je bijvoorbeeld enkele aangetaste bessen in de tros: hoe ziet dat er over een week uit? Komende dagen gaat het namelijk weer regenen, bij temp rond de 20 graden en dat vinden die schimmels heerlijk. De week erna ziet er veel beter uit.

De vraag is nu af het verstandig is een tros als hierboven ook maar meteen helemaal te knippen of dat die nog kans van overleven heeft…

wgb9

Hoe dan ook: de euforie van afgelopen weken maakt plotsklaps plaats voor pessimisme. Het is niet ondenkbaar dat we onze hele oogst alsnog gaan verliezen… 

En potverdorie… Blijkt dat de workshop “omgaan met teleurstellingen” ook nog eens geannuleerd is (aldus Herman Finkers)…

Stand van zaken augustus 2016 – video

Ook al wil het dit jaar niet echt zomeren: 2016 belooft voor Wijngaard De Hinn een topjaar te worden.

Nu alleen hopen dat we de valse meeldauw en de Suzuki onder controle weten te houden (en dat de zon in september en oktober nog wat wil schijnen!).

Een videoverslag van de stand van zaken:


Volgende fase is de oogst. Voor de Solaris naar verwachting eerst of tweede weekend van september; de rest een stukje later. Johanniter vermoedelijk pas eind oktober, begin november.

Wil je daarop niet wachten zie je in onderstaande video verslag van de oogst en persing in 2012 (nog met de oude pers):