Proefnotitie oogst 2019

Al eerder meldde ik dat de oogst van 2019 kwantitatief behoorlijk onder die van 2018 zat. Uiteindelijk 80 liter Gris, 80 liter Johanniter en nog zo’n 20 liter Rosé. De rest was bevroren of verbrand…

Maar tsja… het gaat ons ook niet om kwantiteit, maar om kwaliteit. En om te leren.

Om die reden dit jaar met zowel de Gris als de Johan aan het experimenteren geslagen:

  • variant 1: ‘traditioneel‘. Gewoon: na de gisting direct overhevelen en verder afwachten
  • variant 2: Oak – waarbij we eiken snippers toevoegden; met de solaris 2018 hadden we daar erg goede ervaringen mee, maar bij de johan en de gris nog nooit geprobeerd
  • variant 3: sur lie – waarbij we tegen het eind van de gisting al overhevelden (om de grove, dode gistcellen te scheiden van de wijn); er is dan echter nog een zweem van fijne gistcellen actief, en die lieten we nu bewust bij de wijn. Sterker nog: gedurende twee maanden hebben we de wijn enkele malen per week ‘opgeschud’ om die gistcellen in contact te houden met de wijn. In het Duits noemt met dit ‘fein hefe’, in Frankrijk spreken ze over ‘sur lie’.
  • variant 4: oak plus sur lie – een combinatie van 2 en 3.

Elk in gelijke delen van zo’n twintig liter, uiteraard beschermd door een ‘dekentje’ van Argon.

 

grote verschillen

Men zegt wel: goede wijn wordt in de wijngaard gemaakt. En dat klopt helemaal: zonder gezonde en rijpe druiven met voldoende concentratie geen lekkere wijn. Maar het is vervolgens werkelijk verbluffend welke invloed keuzes tijdens vinificatie hebben. Dat begint al met de gist-keuze. Daar hebben we eerder mee ge-experimenteerd, maar dat levert toch vooral genuanceerde verschillen. De verschillen binnen dit experiment zijn echter echt verrassend groot. Soms zelfs zodanig dat het een totaal andere wijn wordt; andere zuurbalans, andere complexiteit.

Na afloop van de wintersnoei met Hans Hol en Sander Bergboer uitgebreid geproefd. Hans, een zeer ervaren wijnproever, was zelfs zo vriendelijk om zijn observaties aan het papier toe te vertrouwen; en ik moet zeggen: dan loop je als amateur wijnmaker toch een beetje op wolkjes. Maar bovendien: DIT proces is nu precies waarom we ooit besloten om zelf wijn te maken. Geweldig leerzaam!

De proefnotities van Hans tref je hieronder. Hans: grote dank daarvoor!!

Hoe verder? Over een paar weken gaan we nog een keer overhevelen en vervolgens zullen we, vermoedelijk, april nog een uitgebreide proefsessie gaan doen om te zien of en hoe we e.e.a. gaan ‘blenden’. Wordt nog knap ingewikkeld!

 

De proefnotitie van Hans Hol:

Wijngaard de Hinn.


Proefnotities van “het vat”. 12-1-2019 na een ochtend zware arbeid en een verdiende heerlijke lunch in bijzonder goed gezelschap.

Betreft de Druiven Johanniter en Souvignier Gris  2019.
  1. Vinificatie “puur”. Dat betreft vinificatie met toegevoegde gist op plastic vat.
  2. Vinificatie “sur lie”. Als in 1 maar na de primaire gisting laten rusten op de oude lie (wel grove heveling (Hans V klopt dit???)
  3. Vinificatie met toegevoegde houtsnippers (laag gedoseerd, dat in de eindfase van de alcoholische gisting).
  4. Een combi van het bovenstaande. Hout èn “sur lie”.
Johanniter:
  1. kleur: bleekgeel en helder
Geur: opvallend rijpe fruittonen. Betreft rijpe appels, peren, citrus en met name kruisbes. Zuivere geur.

Smaak: als in de neus. De zeer rijpe appels weren ananas zeer pittig zuur aan het betreft als het ware een streep zuur.

Het betreft een bijzonder fruitige eerlijke zuivere wijn. Op dit moment is het zuur nog wat fors maar dat zal zeker minder worden in de loop der tijd.


  1. Kleur, bleekgeel, groene zweem. Licht troebel (bekend gegeven bij de lie).
Geur: Veel rijper. Overrijpe appels (compote), ananas en zeer rijpe peren. Zeer verleidelijke rijpe maar frisse fruitneus

Smaak: Wederom super fruit zoals in de neus. Aangenaam mondgevoel. De zuren zijn veel zachter en ronder  dan bij 1. Opwekkend kort en zacht bittertje (iets mineralig) in de afdronk).

Zeer verassende  wijn. Ik ken de Johanniter van zijn mooie appelige en kruisbesachtige tonen. Nu bij sur lie toont e.e.a. zich veel rijper en zachter, nog steeds fris  maar wel met een duidelijk bitter. De zuren zijn veel minder aanwezig.


  1. Kleur, licht geel, helder!
Geur: Zeer mooi fruit, appelcompote, ananas, rijpe peren, perzik en abrikoos. Ook een licht (!) vanille.

Smaak: Zeer fraai Fruit mooi aanwezig. Het zuur is ook (zoals in 1) aanwezig. Echter veel niet zozeer zachter (karakter van de zuren hetzelfde) maar door de houttoets tonen de zuren zich zachter.

Ook zeer verassende wijn. Hout de nodige aroma’s toe en daarnaast voegt hout zachtheid aan de zuren toe de zuren zelf veranderen niet en de wijn blijft zeer fris.


  1. Kleur, (als 2)
Geur: Best complexe neus. Rijpe appels, ananas maar lastig om te doorgronden (ontwikkeld zich in het glas).

Smaak: Moeilijk. Veel fruit aanwezig zoals alles hierboven. Echter ook de nodige houtonen en de bitters.

De combi lijkt op dit moment iets te veel van het goede, bij rijping waarschijnlijk niet!.
  1. Alle 4 samen: Wat meer in evenwicht dan 4. Echter tannines nog steeds wat fors.
Algeheel  Johanniter. Nog jonge wijn. De sur lie lijkt net wat meer toe te voegen dan het hout. Maar beiden hebben duidelijk veel meerwaarde. De combi is lastig te beoordelen.




Souvignier Gris:
  1. Kleur: Helder licht geel
Geur: Ingetogen. Aanv wat muf (reductief, bökser werd genoemd maar ben ik niet mee eens, eerder licht reductief en piepjong en/of wat verlegen) . Later licht fruit, wat peer maar erg voorzichtig.

Smaak: Licht peer. Mooi breed zuur. Zacht bittertje.

Lekker sappig wat maar nog wat in zichzelf gekeerd (de beeldspraak is voor de kenners…)
  1. Kleur (weet ik niet meer, niet genoteerd (hic)
Geur: Tja…. Bingo!  MOOI… . Totaal andere wijn. Honing. De Acacia uit Hans z'n ouderlijk huis. Overrijpe appel. Peer. Perzik.

Smaak: Superfruit als hierboven. Stevig maar breed zuur. Zachte afdronk maar wel met een stevig mooi bitter.

Geweldige wijn. Sur lie voegt erg veel toe. Meer rondeur maar ook wat diepte (afdronk, bitters).
  1. Geur: Perziken en abrikozen. Ruikt zelfs al wat vettig. Lobbig. Romig en licht vanille.
Sander Benoemde “Grauburgunder”. Wederom Bingo!

Smaak: Mooi fruitig. Zeer zacht zuur en mooi tannine.

Wederom erg mooie wijn. Bij de Souvignier Gris geven beide variaties een duidelijke aanvulling in positieve zin. Geen voorkeur voor welke techniek meer aanvulling geeft (zie hierna….).
  1. DE combi dus…. Tja. Hier geldt: Best of Both worlds en een duidelijke win-win.
De wijn blijft zeer fris maar heeft door het hout rondeur en zachte zuren en door de sur-lie diepte.

Als  we erg kort samenvatten:

De Johanniter is puur zeer fraai. Wordt net wat fraaier met sur lie en ook door eiken. Niet zozeer door de combi. Voorkeur voor surlie bij Johanniter.

De SG is een druif die zich “puur” wat moeilijker geeft. Noem hem of haar verlegen. Maar door zowel surlie als eiken wordt de wijn bij beiden op een heel andere wijze veel fraaier. De combi van beiden is helemaal geweldig. De combi kwam bij SG veel beter uit de verf dan bij Johanniter. Misschien heeft die ook echt wat tijd nodig.

Wij vonden de laatste wijn dermate goed dat ik het bijna misdadig vind  dat prachtige materiaal (SG) op een andere wijze te gaan opvoeden.

Kortom alles surlie èn hout voor de SG!




Vriendelijke groet

Hans Hol

 

Wintersnoei 19/20 gereed!

Nog nooit eerder verliep de wintersnoei zó snel als dit jaar, op 12 januari 2020! Met totaal elf deelnemers waren we in welgeteld twee uur helemaal klaar. Zelfs inclusief de afvoer van het vele snoeimateriaal Eén geoliede machine! En uiteraard weer afgesloten met een heerlijke lunch waarbij zowel de wijnen van 2018 als de aardappel-prei soep van Irene uitstekend in de smaak vielen.

 

Hoe zit het ook alweer met die wintersnoei?

Op onderstaande foto zie je het ‘startpunt’ (klik op de foto’s voor full-size)

Je ziet een horizontale ‘ligger’ en een ‘hark’ aan takken die recht omhoog groeien. Van die uitlopers hebben we afgelopen jaar de druiven geoogst. We snoeien (meestal) volgens de zogenaande guyot methode, wat inhoudt dat die hark er helemaal af gaat:

Da’s best een ‘heftige ingreep’. In de eerste jaren dat we die snoei deden stonden we per stok minutenlang te twijfelen over waar precies te knippen. Nu is het meestal een kwestie van seconden en knip – daar ga je… had je maar geen druivenstok moeten worden..
Maar daarmee ben je er nog niet: die takken moeten ook nog tussen de draden vandaan gehaald worden, en vooral dat is een hoop werk. Dit is dan het resultaat:

Eén of (liefst) twee eenzame takjes die de lucht in prikken. Als het goed is direct vanuit de kop van de stam (dus niet op de oude ligger). En vervolgens gaan we ergens in maart één van die twee twijgjes vlak leggen en aanbinden. Dat vlak leggen doen we het liefst als de sapstromen een beetje op gang zijn; dan breekt de tak minder snel (die tweede tak is niet voor niets reserve ;)). Dit is dan het uiteindelijke resultaat:

Op die ligger gaan weer nieuwe takken uitgroeien; daarvan laten we en zes tot acht staan en die mogen vervolgens per stuk twee tot drie druiventrossen gaan dragen.

Soms is er echter geen geschikt nieuwe ligger aan te wijzen (geen takken vanuit de kop) en vallen we terug op de cordon-snoei. Daarbij gebruiken we dan de ‘oude ligger’ en snoeien de oude uitlopers terug tot korte stiftjes met twee a drie knoppen; waaruit de nieuw takken zullen groeien. Dat ziet er dan zo uit:

Enfin, met een kleine vijfhonderd stokken een hele klus:

         

 

Met een hele berg takken als resultaat (die berg verdwijnt uiteindelijk in het paasvuur van Rectum/Ypelo ..)

En, als gezegd: een heerlijke en gezellige lunch als afsluiter:

Hoewel…. afsluiter…

Doordat we zo vroeg klaar waren was er nog ruim de tijd om samen met Hans en Sander de oogst van 2019 te proeven. Hans maakte er zelfs een uitgebreide proefnotitie van; zie daarvoor het volgende bericht.

 

donderdag 26 maart: Wijnproeverij Domaine les Côtes de la Roche & domaine de Savy

And now for something completely different:

Hieronder toelichting van het hoe en waarom, maar eerst in het kort:

 

Wijnproeverij

Op 26 maart 2020 is er op Wijngaard De Hinn de gelegenheid om eens een heel andere wijn dan “De Hinn” te proeven!

Dan hebben we namelijk de Franse wijnmakers Sylvain Descombes en Jean Yves Cognard op bezoek om ons de heerlijke Bourgondische wijnen van Domaine de Savy en Beaujolais-wijnen van Domaine les Côtes de la Roche te laten proeven!

Aanvang 20.00 u. 

  • Deelname aan de proeverij is gratis
  • wel graag even tevoren via mail (hans@dehinn.nl – vermeld als onderwerp svp ‘proeverij’), telefoon of whatsapp (06-11649313) aanmelden (zodat we voor voldoende glazen kunnen zorgen 😉 ).
  • locatie: Ypeloschoolweg 21 – Wierden

 

Achtergrond

Al meer dan tien jaar komen wij jaarlijks op Chateau de Montrouant in Gibles (West-Bourgogne). Een kleinschalige kasteelcamping waarvan de eigenaar, Jean Mi Gruel, ook zelf wijn produceert (die hij vervolgens louter schenkt aan zijn campinggasten). Elk jaar weer boeiende dialogen over vinificatie, ondermeer omdat Jean Mi ervoor kiest geheel geen sulfiet te gebruiken, met alle risico’s van dien.

Rechts zie je een afbeelding van het kasteel, met linksboven de met wijnstokken bedekte ‘ronde berg’ – Mont Rouant.

 

Jean Yves Cognard

 

Maar over die wijnen gaat het nu niet!

Jean Mi organiseert namelijk ook wijnproeverijen voor z’n gasten. Meer dan 25 jaar lang kwam daartoe Jean Yves Cognard van Domaine de Savy wekelijks met z’n volgeladen busje om traditioneel op donderdag om 11.00 ’s ochtends (!) zijn witte Bourgognes te laten proeven.

Vijf jaar geleden besloot Jean Yves het wat rustiger aan te gaan doen en werd de exploitatie van Domaine de Savy overgenomen door Sylvain Descombes. Sylvain bestiert al sinds 2012, samen met zijn vrouw Delphine, de familie-wijngaard Domaines les Côtes de la Roche.

Domaine de Savy ligt in Saint Amour, en heeft de wijngaarden vooral in de Zuidelijke Bourgogne, in de omgeving van Macon. Met Macon Chaintré en de cru’s Saint Veran en Pouilly Fuissé. Goede kans dat je ze bij een bezoek aan De Hinn al eens geproefd hebt, want zeker kort na de zomervakantie ligt m’n koelkast er vol mee! En anders wel de cremant als bubble bij de oogst.

Domaine les Côtes de la Roche ligt geheel in de beaujolais, nabij Juliénas. Nee nee: geen beaujolais primeur flauwekul maar, naast een beaujolais villages louter cru’s uit Saint Amour, Julienas, Chenas en Moulin a Vent.

In totaliteit 21 hectare wijnstokken, waarvan 6 hectare wit en 15 hectare rood.

Maar wat brengt de heren nu dan naar Nederland?

Ook dat komt voort uit de camping: enige jaren geleden werd Jean Yves voor het eerst uitgenodigd door campinggasten met een restaurant in Maassluis. In de jaren erna sloten twee andere campinggasten aan en was er daarmee ook een proeverij in Ijmuiden en Hilversum. En dit jaar dus wéér een dag erbij, maar dan in Twente!

kan/moet ik wijn kopen?

Dat is uiteraard geheel vrijblijvend. Maar wees er op voorbereid dat je dat na proeven beslist zult doen. Uiteraard brengen de heren de nodige voorraad mee. Maar als je op voorhand al zeker weet een bepaalde wijn aan te willen schaffen is het verstandig evt. tevoren te reserveren, om zeker te weten dat je niet achter het net vist. Zodra bekend zal ik hieronder een lijst met beschikbare wijnen en prijzen plaatsen.

Hieronder alvast een totaal-overzicht; prijzen lopen naar verwachting uiteen van 7 tot 16 euro. Reserveren kan door mij een email te sturen.

Ten overvloede/voor de helderheid:

Net als de wijngaard De Hinn is dit voor ons géén commerciële activiteit; we verdienen er zelf geen stuiver aan maar vinden het gewoon ontzettend leuk jullie deelgenoot van ons enthousiasme over deze wijnen te maken!

 

ps:

Mocht je meer naar het Westen wonen dan breng ik je met alle plezier in contact met de organisatoren van de drie andere proeverijen:

  • 27 maart: Hilversum
  • 28 maart: IJmuiden
  • 29 maart: Maassluis

 

 

 

Zomer 2019: niet goed, niet slecht

Ons wijnjaar 2018 was zó uitzonderlijk goed dat het in 2019 alleen maar minder leek te kunnen zijn. En dat klopt ook. Toch is het zeker geen slecht wijnjaar.

In het voorjaar leek alles goed te gaan en leek zelfs de nachtvorst ons geen parten te spelen. Helaas echter: op zondag 12 mei zijn we nog in de wijngaard aan de slag geweest en hebben we de weersvoorspellingen nog gecheckt. Het zou twee graden boven nul blijven; geen noodzaak om te sproeien. Ook onze vrienden van de wijnmakers hadden dezelfde afweging.

Helaas, helaas. Het bleek die nacht toch zo’n 2 a 3 graden onder nul.

An sich viel bij ons de schade nog wel mee, getuige bovenstaande foto. Aan de randen van de wijngaard zag het er helaas wat minder goed uit, en ook de latere misbloei van de Solaris wijten we aan vorstschade.

Echter: ook even gaan buurten bij de wijnmakers, een kilometer verderop. En daar was het één grote droevenis en was er amper nog een groen blaadje te vinden. Dat verschil was wel opmerkelijk. Oorzaak is danwel dat daar de koude lucht meer in een ‘dal’ in de wijngaard is blijven hangen. Kan echter ook komen doordat ik de nacht ervoor nog lang buiten heb gezeten, bij de vuurton. Die heeft deel van de nacht doorgebrand. Natuurlijk niet genoeg om de hele wijngaard te verwarmen, maar misschien wel om luchtlagen in beweging te houden.

Hoe dan ook: vooral bij de wijnmakers was dat geen fijne start: het werk moet nog beginnen en dan is de kans al groot dat het ‘niets wordt’. Uiteindelijk bleek dat overigens ook bij de wijnmakers erg mee te vallen en leverde de tweede uitloop aanmerkelijk meer druiven dan verwacht, die bovendien goed rijp zijn geworden.

In de tussentijd hebben we nog een belangrijke ontdekking gedaan: de functie van de draden in de wijngaard 😉 :

Vol vertrouwen gingen we de zomer in, gesteund door onze wijngaardvrienden die ondermeer begin juli hielpen bij het ontbladeren.

Dat ontbladeren heeft een functie: het zorgt ervoor dat, bij regen, zowel het blad als de druiven sneller droog zijn; vermindert zo op natuurlijk wijze het risico op schimmelvorming. Daarnaast zorgt de zon dat de schil wat dikker wordt. Dat heeft bij de blauwe druiven en de (roze) gris het voordeel dat het suzuki fruitvliegje er minder makkelijk in kan boren.

Ontbladeren levert echter ook een nadeel: net als de menselijk huid kan ook de schil van een druif ‘verbranden’, en dan blijft er van de druif niets over. We doen dat ontbladeren echter al jaren en hebben nooit last gehad van zonnebrand. Dus dat was ook de instructie aan de hulptroepen: ben niet bang dat je teveel weg haalt, da’s zelden een probleem.

Helaas, helaas. De dag dat we zelf vertrokken voor vakantie (alsook de dag erna) bleken de warmste sinds het begin van de metingen, met temperaturen tot zo’n 41 graden. En bovendien enorme zonnekracht.

Het gevolg was dat de Cabernet Cortis en de Solaris uiteindelijk volledig verbrand zijn:

Nou.. volledig: een enkel trosje dat wat hoger in de bladbeschutting zat heeft het overleefd, maar dat zijn er amper een paar.

Ook de cabertin heeft een flinke tik gehad, maar daar zullen we nog wel wat van kunnen oogsten, pakweg een kwart van de normale hoeveelheid.

Tijd voor wat vrolijker berichten, want gelukkig hebben zowel de Souvignier Gris en de Johanniter het natuurgeweld van 2019 uitstekend doorstaan. Hier en daar een verdroogd besje, maar dat mag amper een naam hebben:

Ondertussen, met dank aan buurman John, de wijnpers wat steviger op z’n pootjes gezet (toch handig, zo’n shovel!).

En op 22 september de rode wijnen van 2018 gebotteld. In twee varianten:

  • een mono cepage van Cabernet Cortis, waarvan 50% een half jaar op jong eiken gerijpt heeft
  • een blend van voorgaande en 50% Cabertin, eveneens met een half jaar eikenrijping.

We zijn behoorlijk content met het resultaat: onze eerste (drinkbare ;)) rode wijn van eigen druiven.

Enfin, al met al is het zeker geen slecht jaar, met een heel redelijke opbrengst en bovendien prima kwaliteit. De zuurwaarden zijn mooi laag en vooral de Cabertin en Gris hebben een mooie 100 Oe aan suiker, goed voor een alcoholpercentage van zo’n 13%!

Volgende stap is het oogsten, en dat gaat op 12 oktober a.s. gebeuren.

Wijngaard De Hinn bij RTL late night!

Inmiddels is Wijngaard De Hinn zodanig gegroeid en geprofessionaliseerd dat we het ons zelfs kunnen veroorloven een dure product placement te doen bij RTL Late Night! Bovendien door niemand minder dan Ilja Gort!

Onze Solaris 2016 prominent in beeld!

Zie het fragment hieronder:

Maar hoe zat dat nu echt?

Het was voor ons gewoon een complete verrassing. Zat ik gisteravond op m’n gemak te kijken naar de besognes in het Britse Parlement (May mag blijven), gaat ineens om half twaalf de telefoon. En als er op dat tijdstip gebeld wordt is er meestal iets aan de hand. Ik pak m’n telefoon en zie dat ik ook al een hele hoop app’jes heb gemist… Geschrokken neem ik op en hoor aan de andere kant Sander roepen; “Je moet nu op RTL4 kijken. Nu!!

En tsja… dan is het wel heel erg grappig als je dan ineens je eigen wijn in beeld ziet!

Want natuurlijk was dit geen betaalde reclame. Het is puur hobby, we verkopen onze wijn niet eens! Hoe kwamen we dan toch in die uitzending terecht?

Nou… zoals je misschien op facebook hebt gezien gaf Ilja Gort op 21 november een lezing in Wierden. Ik vond het wel leuk bij die gelegenheid Ilja een flesje Wierdense wijn te overhandigen.

Ilja was druk met het signeren van boeken dus het ging even rap rap tussendoor. Niet echt gelegenheid voor uitgebreide toelichting. Ilja keek ook naar de fles met een blik van ‘wat heb ik nu weer aan m’n wijnboerenbroek hangen‘!

Wijnboerenminnares Caroline reageerde heel enthousiast en ik nodigde haar uit bij gelegenheid haar oordeel over de wijn te geven. Niet dat ik daar veel van verwachtte maar soit.. Mission completed.

 

En dan zie je diezelfde fles ineens terug bij Twan Huys… Da’s natuurlijk wel heel erg grappig en dan merk je ook dat er toch wel een heleboel mensen naar RTL Late Night kijken; getuige de vele reacties die ik al heb gehad van mensen die onze wijn in die paar seconden herkenden…

Toch ook wel een beetje dubbel gevoel: enerzijds zie ik de humor er wel van in, anderzijds was het leuk geweest als de wijndialoog wat inhoudelijker was geweest. Ik bedoel maar:

Twan: “waar komt deze vandaan?”

Ilja: “Ik heb geen idee… ik heb hem een keer aangeboden gekregen van een Nederlandse wijnboer. Ik weet ook niet hoe die smaakt, maar dat dondert eigenlijk ook niet“.

Was toch veel leuker geweest als hij had uitgeroepen ‘Uit Rectum!’.

Maar bovendien: om te zeggen dat de smaak van een wijn niet dondert is wel heel wonderlijk, en al helemaal in het kader van een uitgebreide dialoog over het kerstdiner.

(en ik kan je verzekeren: de combinatie Solaris en garnalen is geen hele beste! Had ik hem toch de Johanniter moeten geven misschien ;).

Ook zegt hij dat het goed is een Nederlandse wijn te kiezen “omdat de Nederlandse wijnboeren het moeilijk hebben“. Nou… wijngaard De Hinn is, als gezegd, hobby en heeft het per definitie niet moeilijk. Maar veel belangrijker: Nederlandse wijn moet je kiezen omdat het vaak voortreffelijke wijn is, die de laatste jaren bovendien een enorme kwaliteitsgroei heeft gekend.

Ofschoon ik het enorm leuk vond dat onze wijn hier in beeld kwam had ik die eer graag gegund aan één van die vele voortreffelijke professionele wijnboeren, en dan liefst ook voorzien van een oordeel door de deskundigen aan tafel, in de juiste wijn spijs combinatie.

Maar… het maakt niet uit hoe je in het nieuws komt, áls je maar in het nieuws komt. Dat geldt voor ilja zelf ;), maar ook voor de Nederlandse wijn in algemene zin.

En dat Ilja de Nederlandse wijn met enige regelmaat in the picture brengt is een hele goede zaak, waarvoor dank!

 

(maar, Ilja, ik hoop nog steeds eens te horen hoe de wijn smaakte (zónder de garnalen dan..)

EDIT: op Feestboek

 

 

 

6 oktober: Overheveling Solaris en persing blauwe druiven

Dit jaar maken we van het gros van onze blauwe druiven rode wijn. Niet volledig dus… deel van de Cabernet Cortis hebben we al na zo’n drie uur schilcontact geperst om er rosé van te maken. De rest heeft zo’n twee weken met schil en al mogen gisten. Daardoor is er alle tijd om de kleur en smaak uit de schil te trekken en krijg je zo… rode wijn.

Die wijn hoeft eigenlijk amper nog geperst te worden, maar dat deden we tóch maar.. Zowel vanwege rendement als smaak/complixiteit.. In de toekomst gaan we nog wel eens experimenteren om de zgn. ‘lekwijn’ afzonderlijk te vinifiëren. Voor nu zijn we al blij als we eindelijk eens een lekker rood wijntje kunnen maken (die van 2016 was immers ‘niet denderend’ (ahum).

Maar voor we gingen persen eerst de solaris overhevelen. Ook daarvan was de gisting na ruim twee weken voorbij, maar we hebben ‘m nog even op het gist willen laten staan. Vandaag echter wordt ie daar afgehaald en overgeheveld in schone vaten.

Ook de rode wijnen gingen na persing in zo’n 60 litervat… Maar  tsja.. dat moet dan nog wel de keldertrap af… 😉

 

foto’s van de oogst 22 september

Op 22 september een ‘zware oogstdag’ van maar liefst drie rassen: de Cabernet Cortis, Cabertin en bovendien ook nog eens de Johanniter. Die laatste zouden we normaal nog even hebben laten hangen (zag er nog fantastisch uit!) maar de zuurgraad bleek erg snel te dalen. Daarom toch maar eraf…

Later op de dag helaas toch wat minder goed weer: de laatste rij Johan werd geplukt in de stromende regen… Dank aan alle plukkers voor het volhouden!
Gelukkig voor afgelopen vakantie een ‘shelter’ gekocht die uitstekende diensten deed tijdens het persen.

2018 wordt een absoluut top-jaar!

Tsjonge jonge, wát een zomer! Ook voor de druiven. En tuurlijk: het is pas zeker als het in het vat zit, maar langzaam maar zeker durven het toch echt wel te zeggen: 2018 wordt een topjaar, zowel kwalitatief als kwantitatief.

Afgelopen zaterdag, 8 september, de Solaris geoogst. Niet eens zo heel veel vroeger als vorig jaar (3 september) maar wel met véél beter waarden. En veel meer volume bovendien:

Vorig jaar hadden we een suikergehalte van 84Oe en 9 g/l zuur op een totale opbrengst van 56 kg.

Dit jaar hebben we 104 Oe, 6 g/l zuur en totaal 230 kg. Voor de Solaris (die altijd wel ergens last van heeft) heel veel. Uiteindelijk staat er nu zon 120 liter in de kelder te gisten.

Overigens moest de druif er nu echt wel af: door het hoge suikergehalte wordt de schil van de druif aangetast en waren er al een hoop druiven aan het ‘verkrenten’. Overigens zonder ongewenste schimmels; dus die krentjes hebben we nogenoeg integraal meegeperst. Daar komt weliswaar weinig sap van af, maar het draagt wel iets bij tot het suikergehalte (want die krenten waren 160 Oe of hoger).

Wat betekent dat nou, die 104 Oe? Dat we zonder suiker toe te voegen tot een alcoholpercentage komen van 13 a 13,5. Het zuurgehalte is echter wel aan de lage kant. Tijdens de vinificatie zal daar nog een gram af gaan, en lager dan 5 willen we het toch niet in de fles hebben. Goede kans dat we t.z.t. zullen besluiten toch wat te blenden met Johanniter, ook om te voorkomen dat de alcohol gaat overheersen. Enfin, luxe probleem; we zijn bij met deze waardes.

En ook de overige druiven doen het erg goed. Van de cabertin verwachten we zo’n 150 a 200 kg te oogsten. De Johanniter, Cabernet Cortis zullen ruim 300 kg opleveren, de Suvignier Gris misschien wel 400. ALS de suzuki fruitvlieg ons met rust laat tenminste!

De suiker/zuurwaardes van de overige druiven op dit moment:

  • Joanniter 78Oe/8 g/l
  • Gris 82 Oe/9 g/l
  • Cabernet Cortis 84Oe/7,8 g/l
  • Cabertin 82Oe/10 g/l

Verwachting op dit moment is dat we de beide blauwe druiven op 22 sept gaan oogsten, de Johan en Gris een week later.

Hieronder wat prenten van afgelopen weekend. Met dank aan alle helpende handen!

we gokken er op!

Yep! We gokken er op.. dat het niet meer gaat vriezen. Op dit moment hebben we qua weer weliswaar even een dipje, maar voor de komende weken ziet het er erg goed uit:

Tot en met ijsheiligen vorstvrij; dan zal dat volgens de overlevering ook daarna zo zijn (zie wikipedia). Weliswaar weten we dat die overlevering niet helemaal klopt: drie jaar geleden hadden we half juni nog min zes op 1 meter hoogte.. Maar.. als gezegd: we gokken erop.

En dat betekent werk aan de winkel. Afgelopen week de reeds klaarliggende 200 meter slang weer opgeruimd (voor de sproeiers, als het zou gaan vriezen). En afgelopen week alle ‘reserve-takken’ verwijderd:

Zoals je ziet is na de wintersnoei telkens één uitloper aangebonden, maar staat er ook nog eentje rechtop. De gedachte is dat de vorst ‘van onderen’ komt en dat die rechtopstaande misschien nét wat minder schade zou hebben. Nu het gevaar geweken lijkt vreten die extra uitlopers echter alleen maar extra energie. Dusss… d’r af!

En bovendien: stammen poetsen:


Ook al zijn deze solarisstokken inmiddels 10 jaar oud: nog steeds zien we tientallen knoppen op zowel onderstam, stam als kop. Als je die laat zitten zijn het binnen enkele weken flinke takken. Ook dat kost energie. Niet alleen de plant, maar ook onszelf. Nu kun je de knopjes en kleine uitlopers er nog met minimale inspanning ‘aftikken’ en rollen. Is alleen wat vervelend voor je rug.

We hebben de stammen van de solaris en johanniter gepoetst; dat zal over een paar weken nog een tweede keer moeten; en dan pakken we ook de andere drie rassen mee.

Bovendien hebben we eindelijk iets gedaan dat we al jaren van plan waren: onze onderste lei-draad zat eigenlijk net iets te hoog. Daardoor lastig om de jonge uitlopers de goede kant op te sturen. Als je goed kijkt zie je op de palen ‘uitzetijzers’ zitten. Dat waren er twee, we hebben er nu een extra geplaatst en de bovenste draad daardoor een kleine meter lager kunnen plaatsen. Tegen de tijd dat de uitlopers de tweede leidraad passeren gaat de onderste draad weer naar boven.

Daarnaast het laatste snoeihout ritueel verbrand: die rookwolken zorgen voor een stukje extra opwarming van de aarde, en dat zorgt er weer voor dat we geen last hebben van nachtvorst 😉

En of het allemaal nog niet genoeg werk was ook nog met de bosmaaier het inmiddels flink groeiende onkruid tussen de stokken verwijderd alsook een rondje met frees gelopen. Met als gevolg dat de wijngaard nu helemaal klaar is voor wat een mooi wijnjaar belooft te worden!

Binnenkort de oogst van 2017 bottelen!

En…. voor wie wil begrijpen waarom we zo blij zijn dat we dit jaar vermoedelijk geen nachtvorst ellende zullen hebben: zie http://www.dehinn.nl/wijnboer-zijn-is-niet-altijd-romantisch/

Stinkende vrouwtjes

Als we in de wijngaard aan de slag zijn drinken we daar vaak een glas wijn bij. Tijdens het werk staat zo’n half gevuld glas dan even onbeheerd en onbewaakt. Zeker in de late zomer en vroege najaar heb je dan kans dat er bij terugkomst één of meerdere fruitvliegjes in zwemmen.

Zelf hoef ik ze dan niet eens te hebben gezien: zodra ik m’n neus boven het glas heb ruik ik zo’n vliegje onmiddellijk. Als ik dat dan zeg wordt ik nog wel eens ongelovig aangekeken. In twijfel lette ik er een volgende keer extra op en bleek ik ineens de aanwezige vlieg helemaal niet op te merken. Hè… ik ben toch niet gek… Of was het nu toch een soort van inbeelding of snobisme?

Paar weken geleden hoorde ik tijdens een Radio2 programma over eten en drinken een luisteraarsvraag hierover. De deskundige die de vraag beantwoordde vond het allemaal maar onzin en verklaarde het ruiken van een fruitvliegje tot broodje aap: “dat kán helemaal niet”. Het was dat ik op dat moment aan het grasmaaien was anders had ik ze meteen gebeld!

Gelukkig heeft de Zweedse landbouwuniversiteit uit Upsula nu het antwoord: alleen de vrouwtjes stinken! En goed ook.

Het blijkt namelijk dat de vrouwelijke fruitvliegjes een sterk geurend sexferomoon afscheiden. Dat gebeurt met een tempo van 2,4 nanogram per uur en één nanogram zou voldoende zijn om het te ruiken. Nou… gegeven mijn persoonlijke slokfrequentie vermoed ik dat enkele tiende nanogrammen al voldoende is 😉

Volgens het onderzoek blijft die geur ook aanwezig als de vlieg verwijderd is en is het er zelfs in de vaatwasser moeilijk af te krijgen.

Over dat laatste heb ik m’n twijfel: mijn ervaring is dat de geur nagenoeg verdwenen is als je het vliegje uit het glas hebt gehaald. Bij het onderzoek werd gewerkt met een synthetische versie van het feromoon. Ik vermoed dat in de werkelijke situatie het feromoon aan het vliegje blijft kleven. Gezien de functie ervan (mannetjes lokken) is dat biologisch gezien ook wel logisch.

Daarnaast ben ik ook wel erg benieuwd hoe het komt dat de één het heel sterk ruikt, de ander eigenlijk helemaal niet. Kan me niet voorstellen dat het louter aan reukvermogen ligt. Ik bevind me veelal in gezelschap van behoorlijk ‘geoefende neuzen’ immers.

Mogelijk is het gewoon seksuele geaardheid en biologisch bepaald. Tijd om uit de kast te komen: ik val op fruitvliegjes! En dan vooral op fruitvliegjes die van wijn houden…

 

Klik HIER voor meer info over het onderzoek

Met dank aan Domein de Wijngaardsberg die via facebook op dit onderzoek attendeerde.