Wijngaard De Hinn bij RTL late night!

Inmiddels is Wijngaard De Hinn zodanig gegroeid en geprofessionaliseerd dat we het ons zelfs kunnen veroorloven een dure product placement te doen bij RTL Late Night! Bovendien door niemand minder dan Ilja Gort!

Onze Solaris 2016 prominent in beeld!

Zie het fragment hieronder:

Maar hoe zat dat nu echt?

Het was voor ons gewoon een complete verrassing. Zat ik gisteravond op m’n gemak te kijken naar de besognes in het Britse Parlement (May mag blijven), gaat ineens om half twaalf de telefoon. En als er op dat tijdstip gebeld wordt is er meestal iets aan de hand. Ik pak m’n telefoon en zie dat ik ook al een hele hoop app’jes heb gemist… Geschrokken neem ik op en hoor aan de andere kant Sander roepen; “Je moet nu op RTL4 kijken. Nu!!

En tsja… dan is het wel heel erg grappig als je dan ineens je eigen wijn in beeld ziet!

Want natuurlijk was dit geen betaalde reclame. Het is puur hobby, we verkopen onze wijn niet eens! Hoe kwamen we dan toch in die uitzending terecht?

Nou… zoals je misschien op facebook hebt gezien gaf Ilja Gort op 21 november een lezing in Wierden. Ik vond het wel leuk bij die gelegenheid Ilja een flesje Wierdense wijn te overhandigen.

Ilja was druk met het signeren van boeken dus het ging even rap rap tussendoor. Niet echt gelegenheid voor uitgebreide toelichting. Ilja keek ook naar de fles met een blik van ‘wat heb ik nu weer aan m’n wijnboerenbroek hangen‘!

Wijnboerenminnares Caroline reageerde heel enthousiast en ik nodigde haar uit bij gelegenheid haar oordeel over de wijn te geven. Niet dat ik daar veel van verwachtte maar soit.. Mission completed.

 

En dan zie je diezelfde fles ineens terug bij Twan Huys… Da’s natuurlijk wel heel erg grappig en dan merk je ook dat er toch wel een heleboel mensen naar RTL Late Night kijken; getuige de vele reacties die ik al heb gehad van mensen die onze wijn in die paar seconden herkenden…

Toch ook wel een beetje dubbel gevoel: enerzijds zie ik de humor er wel van in, anderzijds was het leuk geweest als de wijndialoog wat inhoudelijker was geweest. Ik bedoel maar:

Twan: “waar komt deze vandaan?”

Ilja: “Ik heb geen idee… ik heb hem een keer aangeboden gekregen van een Nederlandse wijnboer. Ik weet ook niet hoe die smaakt, maar dat dondert eigenlijk ook niet“.

Was toch veel leuker geweest als hij had uitgeroepen ‘Uit Rectum!’.

Maar bovendien: om te zeggen dat de smaak van een wijn niet dondert is wel heel wonderlijk, en al helemaal in het kader van een uitgebreide dialoog over het kerstdiner.

(en ik kan je verzekeren: de combinatie Solaris en garnalen is geen hele beste! Had ik hem toch de Johanniter moeten geven misschien ;).

Ook zegt hij dat het goed is een Nederlandse wijn te kiezen “omdat de Nederlandse wijnboeren het moeilijk hebben“. Nou… wijngaard De Hinn is, als gezegd, hobby en heeft het per definitie niet moeilijk. Maar veel belangrijker: Nederlandse wijn moet je kiezen omdat het vaak voortreffelijke wijn is, die de laatste jaren bovendien een enorme kwaliteitsgroei heeft gekend.

Ofschoon ik het enorm leuk vond dat onze wijn hier in beeld kwam had ik die eer graag gegund aan één van die vele voortreffelijke professionele wijnboeren, en dan liefst ook voorzien van een oordeel door de deskundigen aan tafel, in de juiste wijn spijs combinatie.

Maar… het maakt niet uit hoe je in het nieuws komt, áls je maar in het nieuws komt. Dat geldt voor ilja zelf ;), maar ook voor de Nederlandse wijn in algemene zin.

En dat Ilja de Nederlandse wijn met enige regelmaat in the picture brengt is een hele goede zaak, waarvoor dank!

 

(maar, Ilja, ik hoop nog steeds eens te horen hoe de wijn smaakte (zónder de garnalen dan..)

EDIT: op Feestboek

 

 

 

6 oktober: Overheveling Solaris en persing blauwe druiven

Dit jaar maken we van het gros van onze blauwe druiven rode wijn. Niet volledig dus… deel van de Cabernet Cortis hebben we al na zo’n drie uur schilcontact geperst om er rosé van te maken. De rest heeft zo’n twee weken met schil en al mogen gisten. Daardoor is er alle tijd om de kleur en smaak uit de schil te trekken en krijg je zo… rode wijn.

Die wijn hoeft eigenlijk amper nog geperst te worden, maar dat deden we tóch maar.. Zowel vanwege rendement als smaak/complixiteit.. In de toekomst gaan we nog wel eens experimenteren om de zgn. ‘lekwijn’ afzonderlijk te vinifiëren. Voor nu zijn we al blij als we eindelijk eens een lekker rood wijntje kunnen maken (die van 2016 was immers ‘niet denderend’ (ahum).

Maar voor we gingen persen eerst de solaris overhevelen. Ook daarvan was de gisting na ruim twee weken voorbij, maar we hebben ‘m nog even op het gist willen laten staan. Vandaag echter wordt ie daar afgehaald en overgeheveld in schone vaten.

Ook de rode wijnen gingen na persing in zo’n 60 litervat… Maar  tsja.. dat moet dan nog wel de keldertrap af… 😉

 

foto’s van de oogst 22 september

Op 22 september een ‘zware oogstdag’ van maar liefst drie rassen: de Cabernet Cortis, Cabertin en bovendien ook nog eens de Johanniter. Die laatste zouden we normaal nog even hebben laten hangen (zag er nog fantastisch uit!) maar de zuurgraad bleek erg snel te dalen. Daarom toch maar eraf…

Later op de dag helaas toch wat minder goed weer: de laatste rij Johan werd geplukt in de stromende regen… Dank aan alle plukkers voor het volhouden!
Gelukkig voor afgelopen vakantie een ‘shelter’ gekocht die uitstekende diensten deed tijdens het persen.

2018 wordt een absoluut top-jaar!

Tsjonge jonge, wát een zomer! Ook voor de druiven. En tuurlijk: het is pas zeker als het in het vat zit, maar langzaam maar zeker durven het toch echt wel te zeggen: 2018 wordt een topjaar, zowel kwalitatief als kwantitatief.

Afgelopen zaterdag, 8 september, de Solaris geoogst. Niet eens zo heel veel vroeger als vorig jaar (3 september) maar wel met véél beter waarden. En veel meer volume bovendien:

Vorig jaar hadden we een suikergehalte van 84Oe en 9 g/l zuur op een totale opbrengst van 56 kg.

Dit jaar hebben we 104 Oe, 6 g/l zuur en totaal 230 kg. Voor de Solaris (die altijd wel ergens last van heeft) heel veel. Uiteindelijk staat er nu zon 120 liter in de kelder te gisten.

Overigens moest de druif er nu echt wel af: door het hoge suikergehalte wordt de schil van de druif aangetast en waren er al een hoop druiven aan het ‘verkrenten’. Overigens zonder ongewenste schimmels; dus die krentjes hebben we nogenoeg integraal meegeperst. Daar komt weliswaar weinig sap van af, maar het draagt wel iets bij tot het suikergehalte (want die krenten waren 160 Oe of hoger).

Wat betekent dat nou, die 104 Oe? Dat we zonder suiker toe te voegen tot een alcoholpercentage komen van 13 a 13,5. Het zuurgehalte is echter wel aan de lage kant. Tijdens de vinificatie zal daar nog een gram af gaan, en lager dan 5 willen we het toch niet in de fles hebben. Goede kans dat we t.z.t. zullen besluiten toch wat te blenden met Johanniter, ook om te voorkomen dat de alcohol gaat overheersen. Enfin, luxe probleem; we zijn bij met deze waardes.

En ook de overige druiven doen het erg goed. Van de cabertin verwachten we zo’n 150 a 200 kg te oogsten. De Johanniter, Cabernet Cortis zullen ruim 300 kg opleveren, de Suvignier Gris misschien wel 400. ALS de suzuki fruitvlieg ons met rust laat tenminste!

De suiker/zuurwaardes van de overige druiven op dit moment:

  • Joanniter 78Oe/8 g/l
  • Gris 82 Oe/9 g/l
  • Cabernet Cortis 84Oe/7,8 g/l
  • Cabertin 82Oe/10 g/l

Verwachting op dit moment is dat we de beide blauwe druiven op 22 sept gaan oogsten, de Johan en Gris een week later.

Hieronder wat prenten van afgelopen weekend. Met dank aan alle helpende handen!

we gokken er op!

Yep! We gokken er op.. dat het niet meer gaat vriezen. Op dit moment hebben we qua weer weliswaar even een dipje, maar voor de komende weken ziet het er erg goed uit:

Tot en met ijsheiligen vorstvrij; dan zal dat volgens de overlevering ook daarna zo zijn (zie wikipedia). Weliswaar weten we dat die overlevering niet helemaal klopt: drie jaar geleden hadden we half juni nog min zes op 1 meter hoogte.. Maar.. als gezegd: we gokken erop.

En dat betekent werk aan de winkel. Afgelopen week de reeds klaarliggende 200 meter slang weer opgeruimd (voor de sproeiers, als het zou gaan vriezen). En afgelopen week alle ‘reserve-takken’ verwijderd:

Zoals je ziet is na de wintersnoei telkens één uitloper aangebonden, maar staat er ook nog eentje rechtop. De gedachte is dat de vorst ‘van onderen’ komt en dat die rechtopstaande misschien nét wat minder schade zou hebben. Nu het gevaar geweken lijkt vreten die extra uitlopers echter alleen maar extra energie. Dusss… d’r af!

En bovendien: stammen poetsen:


Ook al zijn deze solarisstokken inmiddels 10 jaar oud: nog steeds zien we tientallen knoppen op zowel onderstam, stam als kop. Als je die laat zitten zijn het binnen enkele weken flinke takken. Ook dat kost energie. Niet alleen de plant, maar ook onszelf. Nu kun je de knopjes en kleine uitlopers er nog met minimale inspanning ‘aftikken’ en rollen. Is alleen wat vervelend voor je rug.

We hebben de stammen van de solaris en johanniter gepoetst; dat zal over een paar weken nog een tweede keer moeten; en dan pakken we ook de andere drie rassen mee.

Bovendien hebben we eindelijk iets gedaan dat we al jaren van plan waren: onze onderste lei-draad zat eigenlijk net iets te hoog. Daardoor lastig om de jonge uitlopers de goede kant op te sturen. Als je goed kijkt zie je op de palen ‘uitzetijzers’ zitten. Dat waren er twee, we hebben er nu een extra geplaatst en de bovenste draad daardoor een kleine meter lager kunnen plaatsen. Tegen de tijd dat de uitlopers de tweede leidraad passeren gaat de onderste draad weer naar boven.

Daarnaast het laatste snoeihout ritueel verbrand: die rookwolken zorgen voor een stukje extra opwarming van de aarde, en dat zorgt er weer voor dat we geen last hebben van nachtvorst 😉

En of het allemaal nog niet genoeg werk was ook nog met de bosmaaier het inmiddels flink groeiende onkruid tussen de stokken verwijderd alsook een rondje met frees gelopen. Met als gevolg dat de wijngaard nu helemaal klaar is voor wat een mooi wijnjaar belooft te worden!

Binnenkort de oogst van 2017 bottelen!

En…. voor wie wil begrijpen waarom we zo blij zijn dat we dit jaar vermoedelijk geen nachtvorst ellende zullen hebben: zie http://www.dehinn.nl/wijnboer-zijn-is-niet-altijd-romantisch/

Stinkende vrouwtjes

Als we in de wijngaard aan de slag zijn drinken we daar vaak een glas wijn bij. Tijdens het werk staat zo’n half gevuld glas dan even onbeheerd en onbewaakt. Zeker in de late zomer en vroege najaar heb je dan kans dat er bij terugkomst één of meerdere fruitvliegjes in zwemmen.

Zelf hoef ik ze dan niet eens te hebben gezien: zodra ik m’n neus boven het glas heb ruik ik zo’n vliegje onmiddellijk. Als ik dat dan zeg wordt ik nog wel eens ongelovig aangekeken. In twijfel lette ik er een volgende keer extra op en bleek ik ineens de aanwezige vlieg helemaal niet op te merken. Hè… ik ben toch niet gek… Of was het nu toch een soort van inbeelding of snobisme?

Paar weken geleden hoorde ik tijdens een Radio2 programma over eten en drinken een luisteraarsvraag hierover. De deskundige die de vraag beantwoordde vond het allemaal maar onzin en verklaarde het ruiken van een fruitvliegje tot broodje aap: “dat kán helemaal niet”. Het was dat ik op dat moment aan het grasmaaien was anders had ik ze meteen gebeld!

Gelukkig heeft de Zweedse landbouwuniversiteit uit Upsula nu het antwoord: alleen de vrouwtjes stinken! En goed ook.

Het blijkt namelijk dat de vrouwelijke fruitvliegjes een sterk geurend sexferomoon afscheiden. Dat gebeurt met een tempo van 2,4 nanogram per uur en één nanogram zou voldoende zijn om het te ruiken. Nou… gegeven mijn persoonlijke slokfrequentie vermoed ik dat enkele tiende nanogrammen al voldoende is 😉

Volgens het onderzoek blijft die geur ook aanwezig als de vlieg verwijderd is en is het er zelfs in de vaatwasser moeilijk af te krijgen.

Over dat laatste heb ik m’n twijfel: mijn ervaring is dat de geur nagenoeg verdwenen is als je het vliegje uit het glas hebt gehaald. Bij het onderzoek werd gewerkt met een synthetische versie van het feromoon. Ik vermoed dat in de werkelijke situatie het feromoon aan het vliegje blijft kleven. Gezien de functie ervan (mannetjes lokken) is dat biologisch gezien ook wel logisch.

Daarnaast ben ik ook wel erg benieuwd hoe het komt dat de één het heel sterk ruikt, de ander eigenlijk helemaal niet. Kan me niet voorstellen dat het louter aan reukvermogen ligt. Ik bevind me veelal in gezelschap van behoorlijk ‘geoefende neuzen’ immers.

Mogelijk is het gewoon seksuele geaardheid en biologisch bepaald. Tijd om uit de kast te komen: ik val op fruitvliegjes! En dan vooral op fruitvliegjes die van wijn houden…

 

Klik HIER voor meer info over het onderzoek

Met dank aan Domein de Wijngaardsberg die via facebook op dit onderzoek attendeerde.

een wisselvallig weekend!

Nee.. 2017 zal niet als top-wijnjaar de boeken in gaan. We zijn achtervolgd door diverse soorten malheur. En toch alles bijeen zo’n 240 liter druivensap. Qua zuurgehalte goed rijp; maar we zullen wel moeten aansuikeren. Wat is er gebeurd de afgelopen dagen?

Zoals in het vorige bericht al aangegeven: we hebben op 30 september de Cabernet Cortis en Cabertin geoogst. Alleen… in dat bericht stond ook een prachtige weersvoorspelling van de dagen voor en tijdens de oogst. Dat klopte ‘niet helemaal’. Veel regen tijdens de dagen voor de oogst en vooral op de zaterdag zelf. In de ochtend leek het allemaal nog wel mee te vallen, maar uiteindelijk werden onze plukkers drijf en drijf nat.

Helaas kwam er een tweede tegenvaller bij. Dat de Cortis flink te duchten had onder de Suzuki-fruitvlieg wisten we al (zie vorige blog). Maar de Cabertin stond er, slechts enkele dagen voor de oogst, nog prima bij. Blijkt echter dat de Suzuki’s in de tussentijd een heuse orgie hebben gehad; leidend tot zodanig explosieve bevolkingstoename dat ook de cabertin het moest ontgelden. Stel je voor: sta je niet alleen in de stromende regen te plukken. Moet je bovendien aan werkelijk elke tros ruiken om te bepalen of hij besmet is. En áls je dan die vieze azijnsteek ruikt: of dat op te lossen is door één besje te vinden en uit de tros te wippen af dat de hele tros als verloren beschouwd moet worden. En als dat betekent dat meer dan de helft van de trossen ‘het mandje’ niet halen is zo’n dagje druiven plukken geen romantiek meer maar meer een klote-klus. Grote dank aan onze ‘extra handjes’, Edwin, Sander, Erik en José, dat ze het ondanks het uiterst beroerde weer tóch volgehouden hebben! We hebben er echter maar geen foto’s van gemaakt 😉

De Gris en Johanniter wilden we eigenlijk pas 2 a 3 weken later oogsten. Maar bij inspectie bleek dat de gezondheid van de Johanniter-druiven hard achteruit holde. En bovendien dat het suikergehalte afgelopen week amper gestegen was. De Gris zag er nog wel gezond uit maar was door de vele regen wat gedaald qua suiker. Het zuurgehalte van beiden was met zo’n 9,4 g/liter echter op acceptabel niveau.

Veel belangrijker was dat ook de Gris al wat last had van suzuki. En met het verdwijnen van de blauwe broeders zou dat in rap tempo toenemen. Tijdens de lunch besloten we ook de Gris en Johanniter te gaan oogsten..

Maarrr.. met een blik naar buiten en op buienalarm zonk de moed ons compleet in de schoenen. En bovendien verwachtten we eind van de middag ook nog een delegatie van de Lions-club Wierden om, ter gelegenheid van het jaarlijkse ‘walking diner’, bij ons het aperitief te komen drinken. Toen we vervolgens zagen dat het zondag alsnog droog en zonnig zou worden; en ook de hulptroepen daar een duidelijke voorkeur voor uitspraken werd al snel besloten de tweede helft een dag uit te stellen. De schamele 30 kg Cortis en 60 kilo Cabertin (waar ik 150 verwacht had!) hebben we in de loods met de kleine pers verder verwerkt en er verder voor de zaterdag maar een punt achter gezet (afgezien van de Lions borrel allicht ;)).

De volgende dag was alles anders

Zondag dus opnieuw aan de slag… en echt prachtig om te zien hoe anders het de dag erna was. Niet alleen een stralende zon en heerlijke temperatuur maar bovendien héél andere druiven. Wát een mooi trossen aan de Souvignier Gris. We werden er allemaal helemaal vrolijk van, dát is waarvoor je het doet! Enfin, de foto’s spreken boekdelen:

Een tevreden wijnboerin!

 

nog een tevreden wijnboerin!

 

José, net als de andere ‘handjes’ voor het eerst mee aan het plukken… “dit is pas lekker plukken: mooi weer, mooie druiven” (maar ze hield voor alle zekerheid de regenjas maar aan 😉 )

 

Helpende hand Erik. Die zelf geen wijn drinkt maar wel heel goed kan proeven; hij merkte zelfs  toegevoegde 2g/l süsreserve in onze Johanniter 2016 op. En was bij de Souvignier Gris 2016 aangenaam verrast zoveel fruit te vinden in zo’n Noordelijke wijn; Fijn compliment!

 

En ook Sander werd er helemaal vrolijk van! Da’s wel even anders dan die ellende van gisteren!

 

Niek raakte tijdens de lions-borrel enthousiast en bood spontaan z’n hulp aan. Wierdense terroir!

 

prachtige trossen in het plukmandje…

 

en nog behoorlijk veel ook; verschillende van deze emmers…. (191 kilo, leidend tot ca 100 liter wijn)

 

Volgens de traditionele taakverdeling mocht René weer aan de slinger draaien… hier worden de steeltjes van de trossen gehaald en de trossen bewust ‘gekneusd’. Zelf loop ik ondertussen buiten beeld interessant te doen met wat poedertjes en een erlenmeyer. Toevoeging van wat sulfiet en de nodige enzymen.

 

En weer even later staan zowel de Gris als de Johanniter in afgedekte vaten te wachten op wat komen gaat. Als altijd moeten we gedwongen enige uren pauzeren om de enzymen hun werk te laten doen en ondermeer de aroma’s uit de schillen te halen. Op de achtergrond ondertussen….

 

het traditionele ‘champagne-momentje’, even later gevolgd door een heerlijke lunch met de , al even traditionele, uiensoep. (v.l.n.r. Sander, Erik, Hans, René, José, Niek, Irene, Josine.) Dat sommigen wat moeilijk kijken komt niet doordat de champagne zo zuur is maar door de heerlijk fel schijnende zon… Aansluitend hebben we de oogst van de dag ervoor overgeheveld en het gist geprepareerd en toegevoegd.

 

eind van de middag gaan de druiven in de pers (ditmaal de grote!!)

 

En mag René weer aan het werk!

 

Met eind van de dag dit als resultaat…

 

Nog even de technische details:

Links de johanniter; toch nog zo’n 55 liter. Daarnaast 15 liter Cortis; daarnaast 2 x 15 liter Cabertin (beiden rosé – we hebben véél te weinig voor rood). Het kleine flesje ernaast is de ‘reminder’ dat we ook wat puur sap moeten aftappen van de Gris, als eventuele ‘Süssreserve’. De grote jonge rechts bevat zo’n 80 liter Gris. Daarnaast 2 x 16 liter Solaris, enkele weken geleden ge-oogst. Inmiddels klaar met gisten en bijna klaar met malo. En, tot slot – niet onbelangrijk: helemaal rechts, amper in beeld, een 60 liter vat voor 2/3 gevuld met Gris; maar dan alleen gekneusd en niet geperst. Ergo: met de schillen erbij. Betekent dat we die vinifiëren als ware het rode wijn. Is een experimentje waarvan we erg benieuwd zijn naar de uitkomst.

For the record de waardes van de verschillende wijnen:

  • Cortis: 74 Oe, 7,2 g/l zuur
  • Cabertin: 72 Oe, 7,4 g/l zuur
  • Gris: 72 Oe, 9,4 g/l zuur
  • Johan: 70 Oe, 9,4 g/l zuur.

In alle gevallen zullen we dus, enkele dagen na start van de gisting, wat suiker gaan toevoegen om de wijn voldoende alcohol en viscositeit te geven. Willen we eigenlijk vermijden maar is niet dramatisch; met het zuurgehalte zijn we tevreden.

Bij zowel de Cortis als Cabertin hebben we zaterdagavond vóór de bentoniet eerst actieve kool toegevoegd. We hopen dat die de eventueel toch nog meegekomen gevolgen van de suzuki mee naar de bodem trekt. De Johan en Gris gaan we vanavond overhevelen en dan kan ook daar het gist bij.

En om zelfs die droeve zaterdag een beetje vrolijkheid te geven: hier zie je dat zowel de Cortis als Cabertin inmiddels vrolijk aan het bluppen zijn.. Het op gang brengen van de gisting is perfect verlopen!

 

tussen de oogsten….

Bovenstaande foto symboliseert het weer van de afgelopen weken. Veel regen en nu en dan wat zon. En dat heeft uiteraard ook z’n effect op de druiven. Inmiddels hebben we het eerste ras (van de vijf) geoogst en zijn we in gespannen afwachting wanneer de rest er af kan/mag/moet. Weer even een (uitgebreide) update:

Solaris

Ofschoon we hem eigenlijk nog wat langer hadden willen laten hangen zagen we dat de Solaris het niet lang meer vol zou houden.. De zwartrot groeide gestaag door en de opbrengst was (door de vorstschade) al niet best. Zoals vaker heel kort dag (op 2 sept) besloten de resterende druiven er op 3 september af te halen. Met inderdaad een ietwat schamele opbrengst van 56 kg niet super-fraaie druiven.

Vanwege de geringe opbrengst ditmaal ons ‘oude persje’ maar weer eens van stal gehaald. Want in de grote pers zouden we amper de bodem bedekken!

 

Het suikergehalte van 84Oe is wel aardig (maar we hadden op 100 gehoopt); met 9 g/l bovendien voor de solaris wat aan de zure kant. Ergo: niet 100% rijp, maar we doen het er maar mee. Na voorklaring zo’n 32 liter sap.

For the record:

  • na de voorklaring, voor de gist-toevoeging Siha Opti White toegevoegd. Zou moeten bijdragen tot meer complexiteit, vollere smaak en kleurstabiliteit. En bovendien niet alleen de frisheid en elegantie bevordert maar bovendien oxidatie tegengaat. Nou.. dat belooft toch wat. Het is voor het eerst dat we dit gistpreparaat toepassen.
  • Als gist hebben we ditmaal gekozen voor de Lalvin CY 3079 YSEO. Zou moeten bijdragen tot een romige wijn met aromatische fruittonen; bedoeld voor de ‘Bourgogne’ achtige witte wijnen. En aangezien we daar erg van houden sturen we graag die kant op. Bovendien is het gist ondersteund door de ‘gist-anabolen’ Lalvin Go-ferm’. Maakt het recept voor de gisttoevoeging ietwat ingewikkeld maar zou vorming van ongewenste nevenproducten moeten voorkomen.
  • Na enkele dagen hebben we de gisting bovendien versterkt door enkele toevoegingen van Uvavital; pokon voor de gist en (later) diammoniumfosfaat (DAP) – eveneens gistvoeding (maar stuk minder duur 😉 ).
  • Vlak voor het eind van de gisting bovendien, ook voor het eerst, Panzym Fino G toegevoegd. Een enzym dat zorgt voor extractie van mannoproteïnen. Het stabiliseert de wijn, aroma’s ontwikkelen zich beter en het mondgevoel neemt toe.
  • Op het eind van de gisting, na ca twee weken de malocid toegevoegd. Dat zijn bacteriën die een malolactisch gisting moeten bevorderen en zo het wat scherpe appelzuur om moeten zetten in melkzuur. Het verlaagt het zuurgehalte daarmee ietwat en maakt de wijn ‘ronder’ en voller. Juist bij niet volledig rijpe druiven hebben we vaak te veel appelzuur; zodoende. ook afgelopen jaren hebben we Malo toegepast overigens.

De overige druiven

We hebben dit jaar extra onze best gedaan de wijngaard onkruidvrij te maken. Dat was geen sinecure: na terugkomst van drie weken vakantie groeide het spul hier en daar zelfs de trossen in, zo hoog stond het. In de ‘paden’ direct langs de trossen wil dat nog wel door er tweemaal met de frees overheen te gaan. Maar ook tussen de stokken moest het echt weg. Dus de bosmaaier maar eens ter hand genomen; en dat ging an sich best goed. Maarrr.. nadat mijn mooie Stihl jaren geleden bij een insluiping gestolen werd moesten we het doen met een ratelende en trillende chinese kloon waarbij je het zweet al op de rug hebt staan voor je dat kreng gestart hebt.

Daarom nu toch maar geïnvesteerd in een professionele Husqvarna bosmaaier op accu. Kost een paar centen maar WAT  een genot is dat! Veel lichter en stiller en nog sterker ook! Ik kan het de meelezende wijngaardeniers van harte aanbevelen!

En ondertussen ligt de wijngaard er strakker bij dan ooit in deze tijd van het jaar:

Overigens is die onkruidverwijdering niet zozeer van belang omdat het er dan mooier uit ziet (wat beslist waar is). Het gaat er vooral om de schuilplekken voor de suzuki fruitvlieg maximaal te beperken. En dat vochtige hoge onkruid vindt hij heerlijk. Want inderdaad: we hebben ook dit jaar met dat pokkebeest te maken, met name bij de Cabernet Cortis, en vooral aan de zuidzijde van de wijngaard (nabij de houtwal dus – die ik komende winter qua lage begroeiing ga aanpakken).

Normale fruitvliegjes leggen hun eitjes alleen in overrijp en rottend fruit. Dit kreng doet het ook in nog niet rijpe vruchten; leidend tot zogenaamde ‘azijnsteek’. Vorig jaar hebben we om die reden de Cortis geforceerd vroeg moeten oogsten. Gevolg van die (te) vroege oogst is dat er uiteindelijk in de wijn teveel methoxypyrazines in zitten; leidend tot een paprikasmaak (typisch bij onrijpe Cabernet – HIER een verschrikkelijk ingewikkeld verhaal daarover). De rode Cortis van vorig jaar (die nog in het vat zit) heeft daar stevig last van; bij de rosé is het amper merkbaar.

Dus ja.. wat moet je: te vroeg oogsten en weten dat je een smaakafwijking krijgt waaraan je weinig kunt doen. Of maar afwachten en zien wat er overblijft. Dit jaar kiezen we voor het laatste en hopen dat de regen de seksuele driften van de vliegjes wat tempert (want daar lijkt het wel op).

En dan hebben we, net als bij de Solaris, bij alle rassen ook nog te maken met zwartrot. Vooral Johanniter heeft er last van, daarna Cortis. De andere twee wel een beetje maar vooralsnog marginaal. Ik verwacht dat dat zich niet al te sterk zal ontwikkelen.

Maar tsja.. na al dat gesomber toch even goed nieuws: Vooral de Gris en de Cabertin staan er verder prachtig bij. Kijk eens wat een mooie trossen aan de Souvignier Gris:

En ook de Cabertin ziet er veel belovend uit. Daar hadden we vorig jaar maar iets van 60 kg. van; dat gaat dit jaar minimaal het dubbele zijn, ondanks de vorstschade.

Meten is weten

En nu zitten we in de ‘meten is weten’ fase. Om de zoveel dagen het suiker en zuurgehalte meten. Suiker meten we met een refractometer; soort van kleine verrekijker waar je een druppel sap in doet. Zuur meten we door aan een meetbuisje al druppelend blauwloog toe te voegen en te wachten op het kleur-omslagpunt:

    

Op het moment dat het sap groen/blauw kleurt heb je het omslagpunt bereikt en kun je de zuurwaarde aflezen.

Teveel zuur duidt op onrijp, maar is niet per se erg: we weten inmiddels goed hoe we met dubbelzout het zuurgehalte terug kunnen brengen. Maar het gaat (bij blauwe druiven) ook om de ‘fenolische rijpheid’. Te zien aan kenmerken als de kleur van de pitjes en steeltjes en hoe ‘bitter’ de smaak van vruchtvlees en pitten is als je er op kauwt. Ook de mate waarin de pitten nog aan het vruchtvlees zitten en of de bes makkelijk loslaat van het steeltje vormen een indicatie.

In Zuidelijkere landen is de kans groot dat je te weinig zuur hebt, en dat gaat ten koste van de wijn. Dat risico is bij ons gering; zodoende is voor ons het suikergehalte toch de belangrijkste graadmeter. Ons streven is te oogsten bij minimaal 80 Oe. Dat lukt lang niet altijd; en dan zul je dus moeten aansuikeren.

Afgelopen week gingen de blauwe vrienden (de Cortis en Cabertin) in vier dagen van ca 75 Oe naar 77 Oe suikergehalte. Heel langzaam klimmend dus, de oogst nabij. Zojuist (19 sept) echter opnieuw gemeten en we komen nu op 74 Oe. Een daling!! Hoe kan dat!??

Heel simpel: afgelopen dagen was het regen-regen-regen. En dat water wordt opgezogen en belandt ook in de druif. Die groeit ervan (hiephoi: hogere opbrengst) maar de concentratie wordt minder (jammer dan: mindere kwaliteit).

Dusss… je wilt liefst niet alleen mooi weer tijdens de oogst (dat maakt het zóóó veel gezelliger) maar ook de dagen ervoor.

Het goede nieuws:

Dat ziet er GOED uit!!!

Zoals ik het nu inschat verwacht ik 90% kans dat we op 30 september de blauwe vrienden gaan oogsten. Bovendien schat ik 40% kans dat we meteen ook de Gris en Johan mee nemen. En als dát zo is wordt het echt een heel druk weekend waarbij we wat extra handjes (die sowieso altijd welkom zijn) goed kunnen gebruiken.

Mocht je zin en tijd hebben: laat graag weten via 06-11649313 of mail me even.

 

Stand van zaken juli: de zwartrot is terug..

2017 wordt weer een heel spannend wijnjaar.

De vorst is gelukkig inmiddels achter de rug. Ondanks het nachtelijke sproeiwerk heeft die toch de nodige schade veroorzaakt, vooral aan de Johanniter en Solaris, waarvan de meeste liggers bevroren zijn. Levert naar schatting ergens tussen de 20 en 50% verlies… Gelukkig hebben de drie andere rassen er minder last van; zoals de hierboven getoond souvignier gris.

Ondanks de vele nattigheid van de afgelopen weken hebben we de meest gangbare schimmels (meeldauw en valse meeldauw) aardig onder controle weten te houden. Helaas echter steekt er nu, net als vorig jaar, weer een veel gevaarlijker schimmel de kop op: zwartrot…

De mate van infectie is vooralsnog beperkt, maar het risico is dat het zich in hoog tempo verspreidt naar andere bessen cq trossen.

Dit is het effect dat je NIET wilt:

De tros aan de stok ernaast ziet er zo uit, bijna helemaal gaaf dus:

Maar als je goed kijkt zie je ook daar enkele bruine jongens c.q. half verkleurde bessen, en da’s waar het begint. Door gericht te spuiten met Zwavel en wellicht nog wat ondersteunende middelen hopen we die uitbreiding nu tegen te houden. Dan krijg je dit effect:

De aangetaste bessen drogen uit en verschrompelen, de rest blijft ok. Vorig jaar is ons dat, na aanvankelijke paniek, gelukt. Hopen dat dat dit jaar ook zo is.

Saillant verschil is dat het nu een maand eerder optreedt dan in 2016….

Wish us luck!!!

 

Wijnboer zijn is niet altijd romantisch!

Zoals verwacht: afgelopen nachten flinke nachtvorst. Omdat de knoppen inmiddels beginnen uit te lopen is het dus zeeeerrr gewenst ze te beschermen tegen bevriezing. Daartoe hadden we afgelopen weekend al met Frostect gespoten, maar ook de  sproeiers klaargezet.

Bedoeling is dat de sproeiers de knoppen voorzien van een laagje ijs; zolang dat maar blijft bevriezen zou de temperatuur daaronder op ongeveer o graden moeten blijven. Op de foto hierboven is het effect goed te zien.

De nacht van dinsdag op woensdag ging redelijk goed, maar wel bleken op een gegeven moment enkele van de sproeiers ‘vast te staan’ (dus niet meer rond te draaien. Om die reden alle afspraken van vandaag afgezegd, teneinde afgelopen nacht om de twee uur in de wijngaard te kunnen controleren.

En geloof me: héél erg lekker is het niet om midden in de nacht je bed uit te gaan en de donkere vrieskou in te wandelen; daarbij bovendien ook nog eens nu en dan letterlijk onder een koude douche te staan.

Helemaal goed is het niet gegaan: volgens de voorspellingen zou de vorst pas vanaf 2 uur intreden, maar bij het om 24.00 u inschakelen van de sproeiers bleken we al onder nul te zitten. Twee sproeiers gaven geen water… bij de één bleek de op de grond liggende dikke waterslang al dichtgevroren. Door meter voor meter te ‘kneden’ die weer open gekregen (yep, daar krijg je koude handen van..). Bij de ander was de sproeikop (op twee meter hoogte) reeds bevroren. Dus daar met de gas-onkruidbrander bij om ‘m weer op gang te krijgen….

Bij de laatste controle om 6.00 bleek één van de sproeiers niet meer rond te willen. Vermoedelijk waterdruk te laag door ijsafzetting in de slang (de enige sproeier met een wat dunnere slang, de rest is ‘duims’). Enfin; daar was op dat moment weinig meer aan te doen..

Of het de knoppen gered heeft is op dit moment nog niet met zekerheid te zeggen en zullen we de komende dagen moeten zien. Zeker is wel dat het mooie plaatjes opleverde; om 4.00 resp. 6.00 u.