update 26 september 2014

Wonderlijk jaar, 2014. Aanvankelijk alles super, na zeer zachte winter en vroege uitloop. Vervolgens alles lekker in de knop en alsnog een fikse nachtvorst. Daarmee eigenlijk meteen de potentie van2014 de nek omgedraaid.

Gelukkig niet alles bevroren. En mooi zomerweer in juli. Helaas helaas echter: augustus werd de natste augustus sinds de uitvinding van de druif. Wel wàt preventief kunnen spuiten, maar onvoldoende. Met een zeer heftige aanval van valse meeldauw tot gevolg. En vermoedelijk ook ‘gewone’ meeldauw.

Het resultaat anno vandaag:

– van de solaris hebben we niet kunnen oogsten. De druiven gingen ‘krenten’ danwel vielen spontaan van de tros. Geen lamsteligheid; de steeltjes zijn nog groen. Het vermoeden is dat meeldauw hiervan de oorzaak is geweest.

– Ook de johanniter heeft last van datzelfde effect. Opmerkelijk is dat bij de ene plant alle trossen ‘verkrenten’, bij de andere geen enkele. Nu zie ik het zich toch ook wel bij ‘losse trossen’ een beetje ontwikkelen. Oogsten is echter nog volstrekt geen optie. Een enkele tros zit wel op zo’n 70 Oe, de meesten op 50Oe (streven is 80).

Bijkomend probleem is echter dat, dankzij de valse meeldauw, de kwaliteit van het blad beroerd is. En daarmee de vraag of er nog voldoende fotosynthese is om af te rijpen. We zullen het zien; nog ene week of drie, vier afwachten.

En tot slot onze ‘nieuwe belofte: de souviginer gris. Die zit pas in het derde jaar dus zou eigenlijk nog helemaal geen druiven mogen dragen. Toch hebben we e.e.a. laten hangen. En dat ziet er eigenlijk wel behoorlijk goed uit, met zelfs enkele trossen zoals we die nog nooit in onze wijngaard zagen!

Ook de souvignier heeft een tik gehad van de vorst; ruim de helft heeft helemaal geen druiven. En ook hier en daar problemen zoals bij de solaris. Maar qua suiker redelijk op niveau, van 70 tot hier en daar een uitschietertje naar 90 Oe. Ik schat het op totaal 10 a 15 kg. Dat is niet veel maar, als gezegd, eigenlijk zouden we helemaal niets moeten hebben (als volgend jaar alles goed gaat zou er zo’n 100 a 150 kg af moeten komen).

Enfin, morgen gaan we oogsten en proberen er wat wijn van te maken. Mocht de johan helemaal de mist ingaan dan moeten we het dit jaar met een totaal resultaat van 10 flesjes doen; en da’s zo’n 2% van het potentieel… 😉

Mag het wel een heeeeel lekker wijntje worden!

 

Chateau Montrouant – sphere foto’s

In de zomervakantie gaan we al vijf achtereenvolgende jaren met de kids naar Chateau Montrouant in Gibles.

We zijn an sich niet per se van de ‘vaste stek’, maar de sfeer daar bevalt ons telkens weer geweldig goed, het is een bijzondere camping. Gelegen in de Zuid-Westelijke Bourgogne, maar wel buiten de wijnregio. Nadat de druifluis begin 1900 alle planten vernietigden besloot men hier over te stappen op de beroemde Charolais Koeien.

 

Enkele uitzonderingen daargelaten. En één van die uitzonderingen is Montrouant, waar eigenaar Jean Michel Gruel zo’n 15 jaar terug alsnog enkele hectaren druiven aanplantte. Deels op de ronde berg waaraan het kasteel z’n naam ontleent. Heel bijzonder is dat hij zijn wijn geheel zonder sulfiet maakt. Dat is riskant, want het risico op fouten in de wijn is groot. Maar als het goed is is het ook echt goed. Om te proeven moet je echter op de camping staan; de wijn wordt niet in de winkel verkocht en alleen door de campinggasten gedronken…

 

Overigens kent Montrouant in voor- en najaar ook een wijnthema-week; in teken van snoei en oogst. Zie ook http://www.chateau-de-montrouant.com/ en Zoover.

 

 

Ofschoon de zomervakantie voor ons geen ‘wijntrip’ is helemaal niet verkeerd om toch tussen de druiven te lopen en met Jean Mi van gedachten te wisselen over vinificatie. En ach.. Pouilly Fuissé is op een dik half uur rijden dus dat komt dan ook wel goed.. 😉

Belangrijkste reden om hier telkens weer terug te komen is echter vooral de sfeer op de camping. Het is weliswaar een Nederlandse enclave; maar in de goede zin des woords. Geen naar de tenen-staarderij als je elkaar tegenkomt op de paden, maar altijd een vrolijke groet; ongedwongen. Geen glijbanen en animatieteams; en tòch amuseren de kids van alle leeftijden zich geweldig. Of het nu is tijdens de drie maal wekelijkse rondrit in de aanhanger achter de trekker; bij het zwembad of bij het nachtelijk kampvuur in het bos voor de wat oudere kinderen.

Geen a la carte restaurant; wel heerlijke pizza; wekelijks buffet met ham van het spit; heerlijke kip. En de bingo.. (iets waar ik normaal een bloedhekel aan heb) is hier gewoon leuk. Hoofdprijs is dat je de volgende ochtend het zwembad mag schoonmaken ;). Wel heel vervelend is de wekelijkse wijnproeverij op donderdagochtend om 11.00. En dat de met smetteloze douches dezelfde thermostaatkraan hebben als thuis ;).

Meest bijzonder is nog het persoonlijke contact met de (uitstekend Engels sprekende) eigenaren. Zo kent Jean Mi vrijwel iedereen op de camping, inclusief kids, binnen en dag bij de voornaam (en weet hij die zelfs het jaar erna nog!). Heel bijzonder.

Enfin, één van de redenen om dit bericht hier te plaatsen is dat ik afgelopen zomer wat heb ge-experimenteerd met ‘Sphere-foto’s’. Van die foto’s dus waarmee je helemaal om je heen kunt kijken; niet alleen panorama maar ook omhoog/omlaag. Kijk maar eens naar de prenten op deze pagina, ga er met de muis overheen en hou de linkermuisknop ingedrukt terwijl je de muis beweegt. Zie je stippen, blokken of pijltjes in beeld: klik er dan eens op en je ziet dat je verder wandelt. Zo kun je vrijwel de hele camping over, inclusief de wijngaard en visvijver helemaal onderaan.

 

En yep: in 2015 weer, maar dan (voor het eerst) met een eigen vouwwagen ipv Tentsetters. Eens zien hoe dat bevalt!